Yeryüzünde hayatın durma noktasına geldiği, insanların sadece "insan" diye adlandırılmaktan öteye geçemediği bir anda, Gazze’de beton enkazların arasında tan yeri ağarıyordu. Ufuktaki kızıllık, doğacak güneşin habercisiydi. Gazze’de, kendilerini kafese kapatan zihniyete başkaldıran güvercinler gökyüzüne kaçmış ve Dünyayı bu gaflet uykusundan uyandırmaya karar vermişlerdi.

Dünyanın dört bir yanındaki insanların hislerinin ve duygularının buz tutmaya başladığı bir anda, bu güvercinler bazı yüreklerdeki buzları eritmeye başlamıştı. İnsanlara özlerini hatırlatıyorlardı. Kanat sesleri; temelleri Rönesans döneminde Avrupa’da atılan ve tüm coğrafyaları saran materyalizmin, insanlığı ruhundan soyutlayan uykusundan uyandırmaya çalışıyordu.

Tabii ki emperyalist zihniyet bundan rahatsız olmuş ve Gazze’deki insanlara katliam ve soykırım uygulamaya koyulmuşlardı.

Bu esnada kuşlar hiç durmadan karanlık bulutlar altında kanat çırpıyor; ilden ile, ülkeden ülkeye, kendi yurtlarındaki vahşeti ve katliamı haykırıyorlardı. Gittikleri yerlerde onları kör, sağır, dilsiz insanlar karşılıyordu. Körler Gazze’deki vahşeti görmüyor, sağırlar haykırışları duymuyor, dilsizler ise bu vahşeti yaymada sessiz kalıyordu. Artık gökyüzü, bu kuşlar için daha da karanlıktı. Ufuktaki kızıllık, yerini siyah yağmur bulutlarına bırakmıştı. Kafeslere dönmek istemiyorlardı ama insan adlı yaratıklardan da en ufak bir yardım göremiyorlardı. Mecburlardı; kendi kendilerine direnmeye... Haykırdıkça, seslerini duyuramadıkça umutları tükeniyor, yorgunlukları kanatlarındaki gücü azaltıyordu. Daha ne kadar dayanabilirlerdi ki?

Umutların tükendiği, hayallerin yıkılmaya çok yaklaştığı bir anda kuşların gözleri yeryüzündeki enkazlara takıldı. Evet, toz ve betondan ibaret olan bu yıkıntılar arasında güvercinlerin üzerinden geçtiği yerlerde, çeşit çeşit çiçek ve bitkiler canlanmaya başlamıştı. İnsanlar şaşkındı. Kuşlar bu manzaraya şahit olduklarında, yüreklerinde özgürlük ve umut ateşi yeniden yanmaya başladı. Bir grup insan, hızla enkaz altlarından kafesleri çıkarıyor, içindeki güvercinleri gökyüzündeki özgürlük sürüsüne katılmaları için serbest bırakıyordu.

Ancak bazı insanlar — kapitalizmin ve emperyalizmin esiri olan insanlar— bu rengârenk manzara karşısında yalnızca öfkeyle tepki verdiler. Kuşlarını serbest bırakanlara zorbalık yapmaya başladılar. Bu ihtilaf yüzünden bazı insanlar korkarak kafesleri yerlerine geri koydu.

Ama gökyüzündeki kuşlar bunu önemsemiyordu. Çünkü yürekleri dolmuştu bir kere. Kavuşmalıydılar özgürlüklerine. Sürünün öncüsü olan direnişçi kuşlar artık tükenmişti. Uzun süredir direniyor, bağımsızlıkları için çabalıyorlardı ama takatleri kalmamıştı. Son bir kez, yaşlı gözlerle arkalarına baktılar. Kendileri ulaşamasa da, uyandırdıkları nice güvercinin o özgürlük yurduna barış getirmek için çalışacaklarını biliyorlardı. Bu düşüncelerle şehadet şerbetinden içerek bıraktılar kendilerini ölümün iki kapılı geçidine…

Sürüdeki genç kuşlar, bu manzara karşısında derin bir üzüntü yaşadılar. Ama bu hüzün, kanatlarını daha da yürekli şekilde çırpmalarına engel olmadı.

Bir zamanlar kafeslere kapatılmış beyaz güvercinler, şimdi hasret kaldıkları özgürlük yurduna doğru kanat çırpıyordu ağır ağır...