Gün aymadan gözümü açtım yine. Bu sabah nedense yatağımdan ayrılmak, hayatın peşinden koşmak istemiyordum. Çünkü yorgun ve çaresiz hissettiğim günlerden biri daha başlayacaktı benim için. İstemeyerek de olsa kalktım, gecenin sessizliğini çektim içime. Yılların yorgunluğu doldurdu ciğerlerimi.

Her sabah hayatın ortasında durup kendimle yaptığım konuşmamı bir kez daha tekrarladım. Gözden kaçanlar, aslında hayatın peşinden koşarken gözden kaçırdıklarımı sıraladım kendime.

Güzel bir kahvaltı masasının başında rahatça yudumlanan sıcacık bir bardak çay...

Kokusunu içime çekerek içeceğim bir fincan kahve tabii ki çifte kavrulmuş lokum eşliğinde...

Dostlarla kavuşulamayan değil aksine hep yan yana olacağımız taptaze zamanlar...

İplerimin yeni tasarımlara döneceği örgü saatleri...

En önemlisi de hep ertelenen, zamanı gelince yaparız denilen ama hiç gelmeyen o zaman yüzünden yapılamayan geziler...

Galiba bugün hayatın peşinden koşmayı bırakıp onun benim peşime takılmasını bekleyeceğim.

Aldığım bu kararı tüm dünyaya haykırma zamanı şimdi.

Duyun beni bulutlar, ağaçlar, çiçekler, kuşlar, böcekler, insanlar.

İçim içime sığmıyor, gözden kaçanları, gözden kaçırdıklarımı yerine koymaya geliyorum. Biliyorum artık gün daha güzel ayacak, gecenin sessizliğini değil, güneşin sesini çekeceğim içime. Yorgunluk değil, mutluluk dolduracak ciğerlerimi.

Bekle beni kendim, geç kalmışlıklarımı telafiye geliyorum.