Bu istasyon: Kahveciler Mahallesi. Kapılar kapanıyor. Telefonuma daldığımdan hiçbir şey fark etmiyorum. Biraz ilerledikten sonra ufukta batmakta olan Güneş’in ışıltısı gözlerimi kamaştırıyor. Yine de dışarı bakmak gelmiyor aklıma. Şimdi vagon sağa doğru eğiliyor. Bu hareketin etkisiyle telefonumu gözümün önünden çekiyor ve camdan dışarı bakıyorum. Gördüğüm manzara bir yağlı boya tablosunu aratmıyor. Telefonumda açık kalan videonun müziği de bu güzel ana ayak uyduruyor. Karşımda gün batımı ve masmavi deniz… O anda kendime soruyorum. İstemeden de olsa kaçırdığım bu manzaranın kıymeti hakkında düşünüyorum ve daha sonra hayatlarımızda başka neleri bu şekilde es geçtiğimizi. Bunları düşünürken telefonumu çantama koyuyor ve ellerimi kucağımda kavuşturuyorum, tefekkür için bir hazırlık belki. Derin bir iç çekişle manzarayı izlemeye devam ediyorum. Yaşamın işleyişi kader defterinde yazılı, fakat bu durum yazgıda tevafuk olamayacağı anlamına gelmiyor. Bizler de o defterdeki tevafukları bir bir deneyimliyoruz hayatlarımızda. Ne zaman hangi fırsatı yakalayacağımızı, hangi musibetten kurtulacağımızı bilmeden…

Bu istasyon: Yenicadde. Saat 8. Ben zihnimin kapılarını bir bir aralarken ineceğim durağa gelmişiz bile. Bu sefer kararı ben veriyor —ya da öyle zannediyor— ve yerimde oturmaya devam ediyorum. Bu bir tren yolculuğundan çok daha fazlası, daha ziyade bir hayat yolculuğu. Kapıdan girenleri dikkatle inceliyorum: şemsiyesinden sular damlayan bir kadın, annesinin montunu çekiştiren sevimli bir çocuk ve takım elbisesine karşı koyarmışçasına çamurlu spor ayakkabılarıyla genç bir adam.

—Eren… Merhaba! Çok şaşkınım şu anda, seni görmeyi hiç beklemiyordum.


Ceylin rutin hazırlıklarını yaptıktan sonra kızlarla buluşmak üzere yola çıkıyor. Biraz geciktiğini fark edince adımlarını hızlandırıyor ve bir yandan buluşmaya yetişmek için dualar sayıklıyor. Aksaray’da ışıklara vardığında kırmızı yanıyor. Bunun nasıl bir his olduğunu bilirsiniz, Ceylin de homurdanarak arabaların durmasını bekliyor. Yeşilin en ufak huzmesini lambada gördüğünde var gücüyle koşmaya başlıyor, elini cüzdanına ve kartına götürürken. Şemsiyesi birkaç kişiye çarpıyor ama geri dönüp bakamıyor. Hızlıca turnikelerden geçse de nafile. Trenin o istasyona varmadan hemen önce kalktığını ve bir sonraki tren için 10 dakika beklemesi gerektiğini görüp oturaklardan birine yöneliyor.


Lütfen istasyondaki kırmızı alanlara doğru ilerleyiniz. Saat 8. Ceylin bir o yana bir bu yana bakıp en yakın kapının sağdaki olduğuna karar veriyor ama oradaki kalabalığı görünce tam tersi istikamete yöneliyor. Kapıdan içeri girdiğinde dikkati tanıdık bir yüzü yakalıyor. Hemen yanına gidip ona selam veriyor.

—…

—Ceylin, ben de inanamıyorum bunun sen olduğuna. Nasılsın?

Senelerdir görüşemediğim Ceylin ile bu şekilde karşılaşmak beni çok güldürüyor. Sohbet ederek yola devam ediyor, görüşmeyeli neler yaptığımızdan konuşuyoruz. Bana bugün başına gelenleri anlatıyor. Her ne kadar o anlarda çok zorluk çekmiş olsa da başından geçenlere birlikte gülüyoruz. Benim de inmem gereken durakta inmediğimden bahsetmiyorum, bazı şeyler bana özel kalmalı diye geçiriyorum içimden.


This is the terminal station. Saat 9. Fatih’in başına gelenleri bir bilseniz! Aklı hala iş yerinden çıkarken betona saplanan kunduralarında. Yine de ofisteki spor ayakkabılarını kendisine ödünç veren arkadaşına içinden teşekkür ediyor: o olmasa ne yapardım? Karalar’da indikten hemen sonra terapide konuştuklarını düşünüyor ve onunla vagondan ayrılan diğer yolcuya bakıyor. Usulca yanına yaklaşıp soruyor:

—Bakar mısınız, saat kaç acaba?

—Dokuz. Otobüse mi yetişeceksiniz?

—Ah, evet. Ben buranın yabancısıyım. Bir iş görüşmesine gelmiştim.

—Vaktim bol benim, size yolu gösterebilirim.

—Eyvallah, çok naziksiniz fakat size zahmet vermek istemem.

—Olur mu, buyurun gidelim.


Fatih Bey’le yol boyunca muhabbet ediyoruz. Bana ayakkabılarıyla ilgili komik bir hikâye anlatıyor. Numarasını aldıktan sonra onu otobüse yönlendiriyor ve çok sevdiğim fırından bir şeyler alıp geri dönüyorum.

Bu istasyon: Yenicadde. Saat 10. Sahile doğru yürüyor ve boş bulduğum bir banka oturuyorum. Yalnız başına dolaşan minik bir çocuk dikkatimi çekiyor, çok geçmeden annesini de fark ediyorum. Sahilde koşturuyorlar birlikte. Bu tatlı manzara içimi ısıtıyor, bir yandan tartoletlerimi yiyorum. Oturduğum bankın önünden geçerken çocuk beni görüyor ve yanıma sokulup bana bakıyor. Annesi çekingen bir tavırla karşımıza geçip bana “Kusura bakmayın, bu huyu da yeni çıktı. İnsanlara dik dik bakıyor.” diye hayıflanıyor. Ben de hiç önemli olmadığını söylüyor ve yediklerimden onlara da ikram ediyorum. Birlikte denize karşı sohbet ediyoruz. Havadan sudan konuşuyoruz, bu sefer muhabbet ettiğim bu yabancı bana eğlenceli bir hikâye anlatmıyor.

Saat 11 ve artık müsaade istiyorum. Küçük çocuğa maşallah dedikten sonra trene yöneliyorum. Telefonum çalıyor, arayansa ağabeyim. Yemeğin hazır olduğunu ve yetişip yetişemeyeceğimi soruyor.

—Maalesef bugünkü yemeği tamamen unuttum, diyorum. Yüzümde bir tebessüm beliriyor.