Söze bir deneyden bahsederek başlamak istiyorum. Virginia Üniversitesi’nden sosyal psikolog Timothy Wilson ve ekibi tarafından bir deney yapılır. Bu deneyde katılımcılardan yanlarında hiçbir teknolojik cihaz olmadan sessiz bir odada 10-15 dakika boyunca kendi düşünceleriyle baş başa kalmaları istenir. Bu odada bir masa, masanın üzerinde de bir kırmızı düğme vardır. Katılımcılar, düğmeye basınca kendilerine elektrik şoku verileceğinin farkındadır. Ve tek kaçış yolu o düğmeye basmak… Peki sonuç ne oldu? Erkeklerin %67’si, kadınların %25’i o düğmeye bastı. Hatta bazıları defalarca bastı.

Bizim en büyük meselemiz bu. Düşünemiyoruz. Düşünmekten korkuyoruz çünkü kendimizle yüzleşecek cesaretimiz yok. Acılarımızla ve mazimizle başa çıkmaktan, geleceğimize dair planlar yapmaktan korkuyoruz. Tek kaçış yolu da asrımızın yeni nesil uyuşturucusu olan telefonlar. İnsanlar bir kitabın hatta bir cümlenin bile hayatlarını değiştirebileceğinin farkında değil. Tek gerekli şey, düşünebilmek ve kendimizi kaptırdığımız başıboş monotonluktan kurtaracak ilk adımı atabilmek.

İlk adım ne peki? Günümüzde artık telefonlar hayatımızın bir parçası haline geldi. Ama sosyal medya uygulamalarını silmek ve birkaç aylığına hiç kullanmamak bizdeki değişimin ilk ve en önemli adımıdır. Kullanmamız gereken uygulamaları da arama geçmişini kapatıp kullanmak dikkat dağıtıcı şeylerden uzak kalmamızı sağlayacaktır. Başta çok zor gelebilir bu süreç. Ancak neticede her doğum sancıyla başlar.

Tekrar deneye gelecek olursak… Bahsettiğim deney 2014 yılında yapıldı. Yani tam 12 yıl önce… O zamanlar ortalama odak süresi yaklaşık 75 saniyeydi. Şimdi ise bu, 47 saniyeye kadar düştü. Ve sen telefonundan kaydırmayı bırakmadığın sürece bu süre aşağı doğru kaymaya devam edecek.