Elim tahtayı tutuyor
tahta beni tutmuyor.
Gece yarısı mutfakta bir sofra
bir ayağı yarım parmak kısa.
Çay bardağı kendi içinde boran
kaşık susuyor
kimse kimseye yetişemiyor.
Dışarıda bir otobüs durağı
bir adam sabaha
bir kadın evine
bir ömür kendine geç kalıyor.
Şehir dediğin
insanın birbirine değmeden yaşaması için
özenle kurulmuş bir düzendir.
Beton yükseliyor
gökyüzü alçalıyor
bir ihtiyar karşıya geçemiyor
ışık yeşil.
Dünya da böyle oturmuş
güneşin sofrasına
yirmi üç buçuk derece eğik.
Ne tuhaf
bu kadar büyük bir gök
bir parmak kâğıtla kurtarılabilirdi.
Ama hiçbir komşu kadın
katlayıp koymamış altına
bir merhamet.
Bahar
o yamukluğun bir yana yatmış gülüşü
kış
öbür yana düşmüş boynu.
Sen iki mevsimin çarpıştığı
yerden geldin
sen iki mevsimin çarpıştığı
yerden gittin.
Şimdi hangi mevsime sorsam seni
hepsi hava
durumundan bahsediyor.
Bir çocuk ağlıyor
annesi susturuyor
dünya rahatlıyor.
Çocuk büyüyor
bir gün o da susturuyor kendini
dünya buna olgunluk diyor.
Ucuz sigaralar yanıyor
herkes kendi yangınının itfaiyesi
başkasının külüne basarak eve dönüyor.
Birbirimizin nasılsınını esirgeyerek
koca bir ömrü sehven harcıyoruz.
Ey eksik
ey yarım parmak
ey insanın insana mecbur bırakıldığı kusur.
Bizi birbirimize yaslayan
kemiklerimizin doğruluğu değil
düşecekmiş gibi durmamızdır.
Secde
insanın doğrulurken kimi ezdiğine
verilmiş cevaptır belki.
Sonra biri çıktı
dünyanın bütün dertlerini ölçtü
dedi ki:
Kusur bitsin.
Sofranın öbür üç ayağını da kestiler
eşit olsun diye.
Çay döküldü
evsiz kaldı sıcaklık
bardak kırıldı
kimse eğilip almadı.
Dünyanın mihverini bir hesapla düzelttiler
mezar taşlarını bile aynı
boya boyadılar.
Bir tek insan
sığmadı kendi hayatına.
Kapılara bir kelime astılar:
konfor.
Kusursuz bir dünyada
kimse kimseyi beklemez
kimse özlemez.
Çünkü özlemek
birinin yokluğuna
dünyada bir sandalye ayırmaktır.
Ben o sandalyeyi kaldırmayacağım.
Bırak sofra sallansın
bırak çay taşsın
bir damla bütün temiz örtülerin alnına düşsün.
Bırak biri
ötekine durup dururken
nasılsın desin.
Dünya bunlardan düzelmeyecek
biliyorum.
Ama belki bir insan
ilk defa bir başkasının yanında
devrilmeden duracak.
Sen gel
ben altına kâğıt koymayacağım.
Sallansın sofra
tahta beni tutsun
elim tahtayı.
Çay taşsın
elin elime değsin.
Çünkü ben
kusursuz bir dünyanın neresine koysam kendimi
fazlalık oluyorum.
Senin yanında
bir ayağı kısa kalmış masa kadar
yerim var.
Belki Tanrı
dünyayı düzeltmeyi unutmadı.
Belki
birbirimize yaslanalım diye
bir yerini bilerek eksik bıraktı.
Ben o eksiğe kâğıt koymayacağım.
Senin gelmen için
bir ayağı kısa kalmalı bu dünyanın.