Kudret Şahin o dağdan indiğinde nüfusa göre hayattaydı, fakat kaderin defterinde adı çoktan silinmiş, kendi hayatının hayaletine dönüşmüş bir yabancıdan ibaretti. Kurtarıldığı cehennemden evine doğru giden helikopterin içinde yaşadıkları gözünün önüne geliyor ve camdan bomboş gözlerle manzarayı seyrediyordu. Ama asıl gördüğü şey, kâbustan beter geçirdiği iki yılın bıraktığı tahribattı.
Helikopter İstanbul semalarına yaklaştığında Kudret’in bedenini bir rahatlama sardı ve gözlerindeki hasret parıltısı kendini belli etti. İki yıldır görmediği ailesi, sevgilisi ve dostları artık gözlerinde değil kalbinde tütüyordu. Düşmanın elinde esir iken bir daha onları göremeyeceğini düşünmüş ve bunu kabullenmişti. Şimdi onları görecek olmak, Kudret’e rüya gibi geliyordu. İlk aylarda sevdiklerinin varlığına ve bir gün kavuşma umuduyla hayata tutunmuştu ancak her geçen gün bu umut yerini kabullenişe bırakmıştı. Esaretin son zamanlarında ise sevdiklerinin varlığını unutur hale gelmişti.
Helikopter yere indiğinde kendisini karşılayan kimse yoktu. Sadece iki bürokrat ve bir gazeteci vardı. Gazeteci, Kudret’in fotoğraflarını çekiyor ve anlık olarak basına servis ediyordu. İki bürokrat ise, düşmanın elinden bir adamı almanın gururunu yaşıyorlardı. Kameralara yabancı gözlerle bakan Kudret, bir an önce boyasının rengini bile unuttuğu evine gitmek istiyordu. Kafası o kadar bunaltı içindeydi ki ailesinin neden orada olmadığını bile kendisine soracak dermanı yoktu.
Kudret’i lüks bir makam aracına bindirip evine doğru götürdüler. Araç evine yaklaştığında, hatıraları bir bir dirildi. Arabanın camından geçip giden binalar, dükkânlar, mahalleler onu çocukluğuna götürmüştü. Evinin önüne gelip arabadan indiğinde doğup büyüdüğü binaya uzun uzun bakıp içeri girdi. Belki de ailesinin kapıda karşılamasını beklemişti, emin değildi, sadece bakıyordu. Mahallede her şey bıraktığı gibiydi. Dış kapıdan içeri girip merdivenleri çıkınca beyninde hâlâ bunun bir rüya olduğu düşüncesi vardı. Kafasındaki ses rüyadan uyanması gerektiğini söylüyordu ve aklı bu sesi dinlerken, merdivenlerde ayağının dengesini hafiften kaybedip düşme tehlikesi geçirdi. Ancak saniyesinde tekrar doğrulup yukarı çıkmaya devam etti.
Evinin kapısına geldiğinde zile basmak ile kapıyı tıklatma arasında gidip geldi. Rahatsızlık verdiğini hissediyordu içten içe. Sanki kendi evinin değil de bir yabancının kapısını çalıyormuş gibi tedirgindi. Bir süre yumruğunu sıkıp bekledikten sonra zile basmaya karar verdi. Elleri titreyerek zile bastı. Önündeki demir kapı açılana kadar terden su içinde kaldı. Annesi Ayfer Hanım elleri çamaşır suyu içerisinde kapıyı açtığında karşısında oğlunu gördü ve şaşkınlıktan ne yapacağını bilemedi. Sevinç çığlıklarıyla ona sarıldı ve Kudret’i öpüp kokladı. Kapıdan içeriye giren Kudret, neredeyse tüm hayatını geçirdiği oturma odasının kanepesinde ürkek fare gibi oturuyordu.
Ayfer Hanım mutfaktaki işini bitirince iki yıldır görmediği oğlunun dizinin dibinde oturdu. Gözleri yaş doluydu ve ikisi de ne diyeceğini bilmiyordu. Kudret, “Babam nerede?” diye sorduğunda Ayfer Hanım’ın yüzü düştü. Gözlerini oğlundan çekerek uzaklara yatırdı. Bu bakış Kudret’te ‘babam öldü’ intibası yaratsa da babası sağdı ama sağlıklı değildi. Yan odada yatağa bağlı şekilde yaşıyordu. Ayfer Hanım yerinden kalkıp yan odaya gittiğinde Kudret de ardından gitti. Kapıyı açar açmaz babasıyla göz göze geldi. Ölmediği için sevinçliydi ancak bu halde yaşamaya mahkûm olduğu için de üzgündü. Babası Fikret Bey, ağır bir iş kazasında felç kalmış ve bir yıldır makineye bağlıydı ve o günden sonra yoksulluk ve sefalet içinde yaşıyorlardı. Kudret babasına doğru yavaşça yaklaştı. Nasıl ki annesi kendi başını okşadıysa o da babasının başını şefkatle okşadı. Gözlerindeki yaş artık gözünde durmuyor, babasının ak saçlarının üzerine damlıyordu. Babasını bu halde görmek kanına dokunmuştu. Artık evine döndüğüne göre ailesine bakmakla yükümlüydü ve bu sorumluluğu alacaktı.
Tekrar oturma odasına döndüğünde annesi de peşinden gitti. Ona iki yılda neler yaşadığını sordu. Bu soru Kudret’in beyninde şimşekleri çakmış, fitili ateşlemiş ve geçmişin kanlı defterlerini açmıştı.
“O iki sene…” diye söze girdi Kudret ama her sözünde yaşadıkları gözünün önüne geliyordu. “O iki senede çok şey yaşadım anne. Ben doğuda askerlik yaparken gece vaktinde birliğimize saldırı oldu. Bizleri öldürmek yerine, hepimizi kaçırdılar. İki sene esir ve rehin tuttular. Çok işkence gördüm, çok canımı yaktılar. Ama bir gün geri dönme umuduyla hayata tutunmaya çalıştım. Şimdi ise geri döndüm ve karşındayım…”
Sözleri bitince başını annesinin dizlerine koydu ve ağlamaya başladı. İki senenin çilesi şimdi annesinin dizlerinde doluyordu. Ama Kudret’in henüz hesap etmediği şey, esaretin asıl şimdi başladığıydı.