Yaradan’ın emaneti şu bedenim ve sayılı nefesim. Şu fani dünyada sanırım ben en çok görebilmeyi sevdim. Boş boş dalıp gittiğim o uzak diyarlarda bile mutlaka gördüğüm oldu. Kâh bir ağacın gövdesinde usul usul ilerleyen karıncaları, kâh bir evin balkonunda asılı duran ve o evden birçok haber veren yaş çamaşırları.
Çağ ölü ruhlar çağı. Göz kör, kulak işitmez… İnsanın ilk yenilgisinin kült kanıtı.
Ben yaralı çıktım bir enkazdan. Yıkıldı şehrim, koca bir yaşam. Dünyanın sonu sanıyorken doğdum yeniden. Yerleştiğim köyde büyümeye başladım günden güne. Yeni doğan misali her gün öğrenir oldum görmeyi, işitmeyi.
Bilmiyordum şehirde hızla yetişmeye çalışırken 114 numaralı otobüse fakat burada öğrendim selamlaşmanın hazzını, bir tebessümün iç ısıttığını. Ben doğdum bir mevtanın selası ile…
Betonlar arasında boğulurken düşünmemiştim, yaşamanın gerçeği olan ölümü burada selalar ile öğrendim.
Nasıl oldu da böyle kör olduk? Kabahatli olan şehirler mi, o şehirleri inşa eden bizler miydik?
Canın cana saygısı kalmamışken, merhametten yoksun kaldığında ilk yitirdiği gözleri oluyormuş. Gözleri ile birlikte işitme duyusunu yitiriyormuş.
Geceleri çakalların çığlığını duymayı, gün aydınlanırken kuşların türkülerine eşlik etmeyi öğrendim. Mevsimleri yaşamayı; yağmurun bereketini, güneş tepede iken tarlada çalışanın halini öğrendim. Sokaklar insan yığını iken şehirlerde, ben dünyada kedinin, köpeğin rızkını benim elimle ulaştıran Yaradan’ın büyüklüğünü öğrendim. Yürüyebilmek güzelken, durup şöyle bir bakıp gördüğümde güzellikler bulmayı öğrendim.
Zaman hızla geçer iken ve ben görmeyi öğrenirken asıl enkaz dünya haliymiş bildim, ben ruhlarla yüzleştim.