Caddenin aşağısına, evime doğru yürüyorum. Etrafıma bakıyorum, hiç yapmadığım şey. Neden yapayım ki? Elimde telefonum var. Dünyanın her yerinde olan biten gündemi takip edebiliyorum. Şimdi neden mi etrafa bakınıyorum? Güzel bir soru. Telefonumun az evvel şarjı bitti de ondan. “Ahmak kafam, akşamdan koysan şu telefonu şarja” diyorum kendime. Bir yandan kafamın içinde azar çekiyorum, bir yandan yürüyorum. “Yaşaroğulları Kıraathanesi” diye bir mekanın önünden geçiyorum. Çaycı dikkatimi çekiyor. Her sabah benimle aynı saatte evden çıkan adam değil mi bu? Adı şeydi, hmm, hiç sormamıştım ki… Yoluma devam ediyorum. Aklıma ekmek almak geliyor, caddenin karşısına, fırının olduğu tarafa geçiyorum. Allah’tan yaya geçidi de varmış. Bir dakika ya, burada yaya geçidi mi varmış? Yeni de görünmüyor. Karşıya geçince fark ettiğim ilk şey fırının yeni tabelası oluyor. Şöyle, koyu kahverengi ahşabın üzerine camdan yapılma harflerle “Sevda Fırın” yazılmış, camın içerisine de buğday doldurulmuş. Koyu kahverenginin üstüne açık buğday taneleri harika bir kontrast oluşturmuş. Ne güzel tasarım olmuş be! Fırına giriyorum, “Selamünaleyküm” diyorum, selamıma karşılık alamıyorum. Ellerim paltomun cebinde, sıcacık fırının içerisinde etrafa bakınıyorum. Poğaçaların olması gereken yer boş, sabah saatini geçtik. Birkaç pasta hariç pek bir şey yok. Tam buğday ekmek görüyorum, yanında da dört odun ekmeği. Kafamı yana uzatıp vitrinin üstünden taş ocağa bakıyorum, ocak yanıyor. Sanki içinde de ekmekler var. Vitrine daha da yaklaşıyorum. POS cihazının yanındaki kutu dikkatimi çekiyor. “Kur’an kursundaki hafızlarımız için-Vatam Camii sadaka kutusu” yazıyor üstünde. Kim yazmışsa “Vatan” yazacağına “Vatam” yazmış herhalde. Bir dakika ya, bizim caminin adı “Vatan” mıymış? Şaşırıyorum. Hemen ardından fırının sahibi geliyor. “Kusura bakma evlat, aleykümselam, ne istemiştin?” diyor. “İki ekmek alacaktım” diyorum. “Sana bunlardan vermeyeyim, bunlar kaldı, tazeleri birazdan çıkar” diyor gülümseyerek. “Teşekkür ederim” diyecek gibi oluyorum, adamın yüzü bir farklı. “Abi gençleşmişsin, sakalları mı kestin?” diye soruyorum. Bana dönüp “Saç sakal uzamıştı, hanım pek bir vakittir kes diyordu, ondan tıraş oldum yeğenim” diyor. Saçları uzun muydu ki bu adamın ya? “Tabelayı da değiştirmişsin, hayırlı olsun, çok güzel olmuş.” “Onun da taksitlerini yeni bitirdik, şükür. Sağ olasın evlat” diyor. Taksitleri yeni mi bitti? Ne zamandır oradaki o tabela? Bu sırada ocaktan gelen sesi duyuyorum. Fırıncı abi tahta kürekle ekmekleri çıkarıyor, poşete koyup veriyor. Cebimden çıkardığım cüzdanımdan 50 TL’yi tezgaha bırakıyorum, “Kalanını sadaka kutusuna atarsın abi” deyip fırından çıkıyorum. Evime doğru giderken, gözümden sehven kaçmış bu kadar şeyi nasıl fark edemedim, anlamlandırmaya çalışıyorum. Başka kaçırdığım neler var, düşünüyorum…