Bazen amaçsızca yolda yürürken gözümüze takılan bir sokak lambası bize hayatı sorgulatabilir. Bazense silinmeye yüz tutmuş bir duvar yazısı bize büyük bir ders verebilir. Herhangi bir binanın balkonundan sarkan bir çamaşır ipi, yıllarca kaçtığımız soruları ve sorunları çığ gibi üstümüze yığabilir.

Dünya üzerindeki her nesne, bir hikaye saklamıştır hafızasında. Bir bisiklete bakıp çocukluğumuzu hatırlıyorsak, bisiklet de dizimizdeki o ilk kabuklu yarayı, rüzgârı ilk kez yüzümüzde hissettiğimiz özgürlük anını kendi pasında saklıyordur. Biz onu bir köşede unuttuğumuzu sanırız; oysa o, hayatımızın belirsiz bir evresini bizim yerimize muhafaza etmeye devam eder ve bir akşam yolda yürürken karşımıza çıkarır.

Hayatta insanın içini en çok yakan şey geçmişin acısı ve geleceğin buhranıdır. Biz de tam olarak bu iki çizginin ortasında dururuz. Geçmişe bakıp en güzel günlerin geride kaldığına inanır ve geleceği düşünüp her şeyin daha da kötüye gideceğini hissederiz. Oysa gözümüze çarpan ufacık bir detay, hayatımızdaki ipleri yeniden elimize almamıza sebep olabilir. Bazen bir kaktüs bile on bin çiçekten daha mutlu edebilir insanı. Bazense bir amaca ulaşmamak, ulaşmaktan daha iyi hissettirebilir.

İnsan tamamlanmayı sevmez. Yarım olmayı ve tamamlanmak üzere yola çıkmayı sever. Çünkü her şey bittiğinde elinde koca bir boşluk kalacağını bilmek ürkütür insanı. Bu sebeptendir ki intikam, soğuk yenen bir yemektir. Bazı amaçlar ise ulaşılmak için değil, ulaşılmamak için vardır. Ulaşılmış bir hedef, tüketilmiş bir hayaldir. Bazen hayallerde yaşamak, hayalin tamamlanmasından daha huzurlu hissettirir.

Hayat bir varış noktası değil, eski bir köy yoludur. Yürümesi zordur ama ufak detaylarla doludur. Varış noktasına kilitlenmiş bir zihin, yolun sunduğu bütün nimetlere körleşir. O sebeptendir ki bir sokak lambası bazen bilmek isteyene çok şey anlatır.

Biz zamanı hep ileriye doğru akan bir nehir sanırız; oysa zaman, gözümüzden kaçan o küçük anlarda durur. Doğamız gereği her şeyi tam olarak yaşamak, bilmek, hissetmek isteriz ancak her şeye yetişemeyiz. İnsan neyi seçtiğiyle değil, neyi kaçırdığıyla sınanır. Ve neyi kazandığına değil, neyi kaybettiğine bakar. Bu sebeple her insan kendi yolunun körüdür. Oysa en basit haliyle hayat dediğimiz olgu tam olarak budur. Özdemir Asaf der ki:

“Otobüsün sol camından etrafı izlerken, sağ camındakileri kaçırdıklarımızdan ibarettir hayat.”