“Ben gurbeti neye benzetiyorum biliyor musun, Vâris? Sanki gönlüm yıllardır bir gemi yolculuğundaymış gibi hissediyorum. Ara sıra karaya çıksam da bu kısa süreliğine oluyor. Artık evim neresi kestiremiyorum. O kara parçasına ev sahibi olarak mı yoksa misafir olarak mı ayak basıyorum emin değilim."
"Denizlerin sahibine güvenin beyim. Sizin rotanız sırat-ı müstakim üzere olursa Allah da gönül geminizi selametli bir limana ulaştıracaktır."

"Gönül gemimde yıllardır pek çok kez delik açıldı, Vâris. Ama içine su değil hüzün doluyor."

"Şükredin beyim. O gemi gaflet denizinde de olabilirdi. Bugün pek çok insan, kimi iş için kimi de okumak için, gurbette. Ancak pek çoğu gurbet hissinin ne olduğunun bile farkında değil. Çünkü onlar kendi özlerinden gurbette. Sırf geçici zevkler için gönül gemisini terk edip gaflet denizinde boğulmayı seçiyorlar. Geride bıraktıkları gemi de çürüyüp gidiyor. Siz zikrinizi ve şükrünüzü arttırırsanız geminize hüzün yerine huzur dolacaktır ve zamanı gelince sahil-i selamete ulaşacaktır inşallah."

"Haklısın Vâris. Bir de şunu fark ettim. Eğer genç yaşta gurbeti tattıysan yaşına göre erken büyüyebiliyor ve olgunlaşabiliyorsun."

"Peki siz büyüdüğünüzü ne zaman fark ettiniz beyim?"

"Günlüğüme o gün başımdan geçenleri yazmak yerine gönlümden geçenleri yazmaya başladığım zaman..."