Sevgili Şair Kadın,
Geçenlerde eski bir evin önünden geçtim.
Eski dediğim, içinde yaşadığım bir ev değil.
İçinde yaşadığımı sandığım bir ev.
Bazı evler yıkıldıktan sonra anlaşılır.
Bazıları ise yerinde dururken.
Bu ikinci türdendi.
Kapısı aynı yerdeydi.
Pencereleri aynı.
Balkon demirleri bile değişmemişti.
Ama ben önünden geçerken yabancı gibi yürüdüm.
İnsan kendi geçmişinin önünden yabancı gibi geçebilir mi?
Demek geçebiliyormuş.
Bir süre kaldırımda durdum.
İçeri bakmadım.
Bazen bakmamak bakmaktan daha çok şey gösteriyor.
Sonra o sabah geldi aklıma.
Uyandığım sabah.
Odanın yerini biliyordum.
Perdenin sabahları hangi taraftan aydınlandığını biliyordum.
Çekmecenin hangi gözünde eski mektupların durduğunu biliyordum.
Bildiğim şeyler çoktu.
Bilmediğim yalnızca bendim.
Ne tuhaf.
İnsan bazen kendisini kaybettiğini hemen anlamıyor.
Önce anahtarlarını kaybetmiş gibi arıyor.
Sonra gözlüğünü.
Sonra bir adresi.
Sonra bir sesi.
En son dönüp aynaya bakıyor.
Orada da bulamayınca anlıyor.
O günlerde kendime mutsuz demiyordum.
Mutsuzluk daha gürültülü bir şeydi.
Daha belirgin.
Daha tanıdık.
Benim içimde dolaşan şey başka bir şeydi.
Hatıralar yerindeydi.
Ama yolu bana çıkmıyordu artık.
İnsan geçmişini unutmaz sanıyordum.
Meğer bazen geçmiş unutulmazmış da insan onun dilini kaybedermiş.
Defterlerinden birinde kurumuş bir yaprak bulmuştum.
Hangi yılın sonbaharından kaldığını bilmiyorum.
Belki sen de bilmiyordun.
Yaprak sararmıştı.
Ama damarları hâlâ görünüyordu.
Elimde tutarken düşündüm.
Ağaçlar yapraklarını kaybedince ağaç olmaktan çıkmıyor.
Peki insan?
Bir hayatın içinden çıkınca aynı insan olarak kalabiliyor mu?
Bilmiyorum.
Bu sorunun cevabını yıllardır arıyorum.
Bulduğum tek şey yeni sorular oldu.
Sen de kaybolmaktan korkuyor musun?
Bir yere varmaktan söz ediyorsun ya hep.
Bir ben yürüyordum, bir de gölgem…
demişsin bir yerde.
O gölgeyi uzun süre yanlış anlamışım ben galiba.
Kurtulmam gereken bir şey sanmışım.
Oysa şimdi düşünüyorum da…
İnsan gölgesini kaybetse daha mı az yalnız olurdu?
Yoksa daha mı çok?
Bu akşam pencerenin önünde otururken karşı apartmanın duvarına vuran akşam ışığını seyrettim.
Bir süre sonra ışık çekildi.
Duvar aynı duvardı.
Ama başka görünüyordu.
Belki insanlar da biraz böyledir.
Hayatlarından çekilen şeyler yüzünden değişmiş gibi görünürler.
Oysa duvar hâlâ aynı duvardır.
Taş aynı taştır.
Sadece ışığın yeri değişmiştir.
Belki bu yüzden kendimi kaybetmedim.
Belki yalnızca üzerime düşen ışığın yönü değişti.
Kim bilir.
Gece ilerliyor.
Masanın üzerinde yarım kalmış bir çay var.
Pencere yine açık.
Bir yerlerden köpek sesleri geliyor.
Eski defterlerin arasından çıkan yaprak hâlâ önümde.
Elimi uzatsam dokunabilirim.
Ama dokunmuyorum, dağılır diye.
Bazı şeyler yerinde durunca daha çok şey anlatıyor.
Tıpkı geçmiş gibi.
Tıpkı gölgeler gibi.
Tıpkı yıllardır cevap vermeyen bazı sorular gibi.
Belki de insanın kimliği, bulduğu cevaplardan değil, vazgeçemediği sorulardan oluşuyordur.
Belki de bütün mesele budur.
Bir ömür boyunca aynı nehirde yürüyüp, suyun her seferinde başka görünmesi gibi…
Ne garip, değil mi,
insanı mutlu eden şeyin sessizlik olması.
Çoğu insan kalabalıklara koşar.
Seslere, ışıklara, alkışlara.
Sen ise geceyi seçiyordun.
Belki de daha o yaşlarda ruhun, kalabalıkların cevap veremeyeceği sorular taşıyordu.
Gökyüzüne bakıyordun.
Bulutların arasındaki yıldızları sayıyordun, eksik var mı diye.
Nasıl ki bir insan yıllardır duyduğu bir kuş sesini bir gün ilk kez gerçekten işitir…
Sen de şiiri öyle fark ettin.
O hep oradaydı.
Yıldızlara baktığın gecelerde.
Haksızlığa isyan ettiğin günlerde.
Kimsenin anlamadığını düşündüğün anlarda.
Defterinin arasında kurumuş bir yaprak sakladığında.
Sessizce ağladığında.
Sessizce sevindiğinde.
Sessizce beklediğinde…
Şiir bütün o anların içinde büyüyordu.