Rum Suresi 21. Ayette der ki: “Kendileriyle kaynaşmanız için size kendi (cins)inizden eşler yaratması, aranızda sevgi ve merhamet var etmesi O’nun delillerindendir.”
“Bu ayette geçen ‘sevgi’ kelimesinin karşılığı Kur’an’da ‘meveddet’ olarak geçer. Karı koca arasındaki sevgiye denir bu. Yani ‘meveddet’ aslında birini kusurlarına rağmen sevmektir. Birini kusurlarına rağmen sevmek (meveddet), kusursuz olarak görüp sevmekten (aşk) daha zordur. Öyleyse neden aşk bu kadar ön planda, neden çoğu şiir aşk üzerine Vâris?”
“Siz bu kıyaslamayı neye göre yaptınız beyim? Mantığınıza göre mi yoksa duygularınıza göre mi?”
“Yani… Sanırım mantığıma göre.”
“Peki bu mesele mantıkla izah edilebilen bir şey mi?”
“O zaman bu sorunun bir cevabı yok mu?”
“Her sorunun bir cevabı vardır beyim. Şu an gönül sınırlarına giriyoruz, burada akıl ve mantık pasaportu geçmez.
Meveddet teskin edici bir liman gibidir. Zaman zaman dalgalanmalar olsa da bu yıkıcı olmaz çoğu zaman. Ama aşk öyle değildir. Kiminin yüreğinde bir fırtınadır, kiminde ise yangın. Yani aşk can yakar beyim. Canı yanan bir insan haykırır, yüreği yanan ise şiire sarılır. En etkileyici şiirlerin kaynağı çoğu zaman acıdır. Acı derinleştikçe şiirin derinliği de artar.
Sakin bir limandaki kişinin şiiri ihtiyaridir. Ancak fırtınanın ortasında kalan kişinin şiiri zarurettir. Bundan mütevellit, şiirlerin çoğu aşk üzerinedir. Bir de şu var: Aşk aynı zamanda bir genellemedir. Kimi yanılgısını, kimi takıntısını, kimi de kara sevdasını aşk zanneder. Bu yüzden aşk temalı şiirlerin adedi fazladır.
Uzun sözün kısası, birini kusurlarına rağmen sevmek (meveddet) daha zor gibi gözükse de, kusursuz telakki edilip beslenen sevgideki (aşk) süreç daha sancılıdır. Zira aşk yanmaktır. İşin sonunda ya olursun ya da ölürsün.”
“Diyelim ki olduk. Sonrası ne peki.”
Eğer ulaşabilirseniz sonrası ilahi aşktır,beyim. Orada durum biraz daha farklıdır. İşin sonunda ya kul olursun ya da kül.”