Sessizliğin de kendine has, kadim bir alfabesi vardır; harfleri gürültülü lakırdılardan değil, sükûtun o demli duraklarından tezgahlanır. İnsan çoğu zaman konuşmayı bir hüner, gürültüyü ise hayatta olmanın yegâne delili sanma gafletine düşer. Oysa hayatın en sahici, en berrak anları; sesin geri çekildiği, lafın hükmünü yitirdiği o geniş ve sükûnetli boşluklarda neşvünema bulur.

Gürültü, çokça zihnin hamlığına bir kılıftır. İçerideki o duru aynadan, yani kendi hâliyle baş başa kalmaktan ürken insan, etrafını bitmek bilmeyen feryat ve hengameyle örer. Ahmet Hamdi Tanpınar’ın "En derin sesler, sessizlikte saklıdır" diyerek işaret ettiği yer de tam burasıdır. Zihin dışarıdaki yaygaradan elini ayağını çekip münzevî bir sükûta çekilmedikçe, insanın kendi derunundaki o ince tınıyı duyabilmesi imkânsızlaşır.

İki insan arasındaki en sahici ünsiyet, karşılıklı dizilen süslü cümlelerle değil, birlikte sükûtu paylaşabilme olgunluğuyla ölçülür. Birbirinin sessizliğini zedelemeden, o boşluğu bir tehdit değil de güvenli bir mülteca gibi hissetmek... İşte orası kelamın bittiği, tefekkürün ve hakiki yakınlığın başladığı yerdir. Orada yanlış anlaşılma korkusuna yer kalmaz; vakur bir tebessüm ya da tek bir bakış, binlerce nutuktan daha müskit, yani daha keskin ve ikna edici bir cevaba dönüşür.

Cemil Meriç, "Konuşmak, insanın kendini başkasına ifade etmesi değil; çoğu zaman kendinden kaçmasıdır" derken modern insanın o beyhude gürültüsünü ne güzel teşhis eder.

Kendi içimize dönüp zihnin odalarındaki o kesintisiz debdebeyi susturabildiğimizde, hayatın üzerimizdeki yükü hafifler. Bir kararın ardındaki o vakur teenni, gecenin üzerimize örttüğü derinlik veya sadece durup dinleyebilmek; hepsi bu gizli alfabenin birer harfidir.
​Wittgenstein’ın o ünlü "Üzerine konuşulamayan konusunda susmalı" ikazı, belki de kelimelerin haysiyetini korumak içindir. Kelimelerin enflasyona uğradığı, her şeyin yüksek perdeden ilan edildiği bu gürültü çağında; bazen dille ve zihinle bir mütareke imzalamak, yani savaşı bitirip geri çekilmeyi seçmek en anlamlı başkaldırıdır. Çünkü insan, ancak sustuğu zaman gerçekten ne söylediğini ve neyi aradığını kavramaya başlar.