Taş duvarlardan değil belki ama kalbin en derininde bir mağara var: Hira gibi. Sessiz, sâkin. Seni bekliyor.
Kalbim daraldığında, bende sana sığınmak istedim ve sen bana bir mağara gösterdin: Ne taşla örülmüş, ne haritaya çizilmiş... Sadece Nur bir dağın yüreğinde: Hira.
Her çağın bir arayışı vardır. Kimi altını arar toprağın derinliklerinde, kimi huzuru arar kalabalıkların gürültüsünde. Ben ise modern zamanın hengâmesinde, kalbimin yorgunluğunu bırakacağım, huzuru bulacağım bir Hira Mağarası arıyorum!
Hira, sadece bir mağara değil. Vahyin sükûtu, hakikatin ilk yankısıdır. Bugünse insanoğlunda hep bir koşuşturma, düşüncelerimizin karmaşıklığı; kalbimizin sürekli meşguliyeti, ruhumuzun sürekli yorgun ve bitkin vaziyette olması. Kısacası bu çağda insanın hep kendini araması... Bir şey biliyorum ki bu, her arayışın bir özlem olmasıdır. Benim özlemim, kalbime inmek. Ruhumu dinlemek! Dünya hızla dönerken bir köşede durmak ve "Ben kimim?" sorusunun önünde diz çökmek.
Ben diyorum ki: Belki de kurtuluş görünmeyende, duyulmayanın peşinde. Bir Hira Mağarası lazım bize! Gürültüden uzak, ama hakikate yakın. Sessizliğin içinde bir secdeye durabileceğimiz, dışarının yalanlarından içerinin gerçeğine kaçabileceğimiz bir yer.
Zor, biliyorum çünkü bugün herkes bir yerlere gitmeye, ulaşmaya çalışıyor ama kimse gerçekten nereye gittiğini bilmiyor. Bu yüzden bazen durmak lazım. Susmak. Bir kayanın gölgesinde, bir seccadenin üstünde, bir ayetin içinde yeniden doğmak, yaratılışımızın anlamını kavramak...
Modern çağın mağarası belki taş duvarlardan değil artık. Belki bir telefonun içinde, belki bir kitapta; belki secdede, belki sabaha karşı yapılan dua sesinde gizlidir. Belki de en büyük mağara kalptir. İçinde kaybolduğumuz ama aslında kendimizi bulmamız gereken o derinlik, belki kalptir!
Biliyorum ki bu çağda Hira'yı aramak bile başlı başına bir direniştir çünkü hakikatin izini sürenler hep yalnız yürür ama ne gam... Eğer bu yalnızlık Hira gibi kokuyorsa, Hira'ya bir adım daha yaklaştırıyorsa ben o yalnızlığa razı olurum dostlar.
Ey çağ!
Sus artık.
Kalbim konuşacak.
Bak bana ey dost: Bu satırları okuyorsan, sen de bir şeyleri arıyorsun demektir. Belki huzuru, belki sükûtu, belki kendini. Belki de sen de modern zamanda bir Hira Mağarası arıyorsun kendine.
Aramana gerek yok dostum çünkü o mağara zaten senin içinde. Sadece kendi içine dön ve kendinle baş başa kal. Göreceksin, en doğrusunu hep orası söyleyecek sana. Şunu da unutma: Hira, bir adres değil; bir hâldir. Bir yöneliştir. Secdeyle başlar, sabırla büyür, kalpte filizlenir. Sen kalbini yeşertmeye bak! İşte o zaman kalbinin tam ortasında bir nur yanar ve sen, yeniden doğarsın Hira'da.
Bir dağ değil belki ama bir duadır bu çağrı:
Gel ey gönül,
Hira seni bekliyor...