Esaretim, aklımda.

Fırtınada çakan yıldırımın gürültüsüyle uyandı. Yorganını attı hemen üstünden. Yatakta doğruldu. Komodin üstündeki lambayı açtı ve gözlüklerini taktı. Sırılsıklam terlemişti. Yatak örtüsü ve yastığı da adeta göle dönmüştü. Duvardaki saatte gezdirdi gözlerini. Gecenin 4’üydü. Elleriyle başını ovuşturdu. Gördüğü kabus, gerçekten farksızdı. Ayağa kalktı ve lavaboya yöneldi. Işıkları açtı ve içeri girdi. Yüzünü birkaç kez bol suyla yıkadı. Ardından ellerine su alıp boynunu ıslattı. Aynada kendine baktı. Her geçen gün daha da içine kapanıyor, olanlardan sebep, kendini affedemiyordu. İyice öne eğilmiş başı, düşmüş omuzlarıyla aynanın karşısında dikiliyordu. Bükülmüş dudakları birbirine sımsıkı kenetlenmiş, ağzından bir harf çıkmasına bile müsade etmiyordu. Konuşamıyor, yemek yiyemiyordu. Sadece susuyor, daha da içine kapanıyordu. Yaptıklarından dolayı kendini affetme çabası içinde değildi. Suskunluk, eylemlerinin bir sonucuydu, kefareti değildi. Sakin adımlarla lavabodan çıktı. Işığı kapattı. Yatağına yöneldi. Yastığını kuru tarafına çevirdi ve yorganını ıslak çarşafının üstüne örttü. Yatağın soğuk olan tarafına baktı. Oraya uzanmayı aklından geçirmedi bile. Gözlerinden yaşlar akmaya başlarken kendi tarafına uzandı. Başını göğsüne, bacaklarını karnına çekti. Kendi içine kapanmış, dairesel bir kabuğa bürünmüştü. Yataktan süzülen gölgesiyle, odadaki en sessiz harf olmuştu. Ağlamaya devam etti. Ağladı… Dakikalar geçti. Başına ağrılar girmişti. O gün, hafızasında hala bahardaki dikenli çiçekler gibi yaşıyordu. Göğsü titriyor, gözleri şişiyordu. Dışarıda bir gürültü daha koptu. Gürültü, ona geçmişi anımsattı. GÜM! Bir gürültüyle daha oda aydınlandı. Eskiyi düşündü. Savaşı düşündü. Zaferi düşündü. Topun başındaydı. Ardı ardına düşmana seri atışlar yapıyordu. Bir güllenin arkasını başkası alıyordu. GÜM! GÜM! GÜM!..

Aylar süren muharebenin ardından sonunda karşı tepede düşmanların kaçışını gördü. Ateşkes emri için borazan çalınırken, savaşın bittiği haberini vermek için ulak, atının üstünde dörtnala koşturuyordu. Borazan sesinin ve barut kokusunun arasında alınan zaferi kutlamak için yanındaki topçulara döndü. Sarıldılar, kucaklaştılar. Silahların zimmetlenmesi, terhis vesikalarının dağıtılması ve birkaç gün sürecek olan yürüyüşün ardından evine varacaktı. Sevinçten başı ve göğsü göğe ermiş, omuzları dikleşmiş şekilde eşini göreceği günü hayal etti.

Sabaha kadar uyuyamamış, silahını teslim ettiğinden beri terhis vesikasının verilmesini bekliyordu. Sabırsızdı. Bir çocuk gibi yatağında uzanmış, başını göğsüne,bacaklarını karnına çekmiş şekilde, heyecanla kıpır kıpır oynaşıyordu. Birkaç dakika sonra çadırın dışından bir ses duydu:

-9. TOPÇU ALAYI! TERHİS VESİKALARINIZ İÇİN SIRAYA GİRİN!

O anın heyecanıyla yatağından fırladı. Çadırdan dışarı çıktı. Hemen subayın önünde sıraya girdi. Subay sordu:

-Adın ne?

-Kemal Suud.

-Terhis vesikan burada asker.

-Sağ olun Komutanım!

Resmi olarak terhisini almıştı. Koşar adımlarla çadırına döndü. Önce yatağını hazırladı. Ardından eşyalarını topladı. Yanına yolluk da aldıktan sonra gitmeye hazırdı. Yükünü sırtlandığı gibi takriben 1 hafta sürecek olan yolculuğu için asker kampını terk etti.

Yolu uzundu ama gitmesi gereken bir köyü, görmek için sabırsızlandığı birisi vardı. Çoğunlukla beton yolları takip etse de ormanlık alanlardan gittiği de oluyordu. Yolunun üstünde çeşit çeşit güllere rastladı. Kırmızı, pembe, beyaz… Eşi hangisini isterdi ki acaba? Emin olamadı. Saplarından tuttu ve kopardı. Dikenlerinden dolayı eli kanamaya başladı ama aldırış etmedi. Çantasının arka gözünü açıp hepsinden birer tane yerleştirdi. Gidene kadar kuruyacak, ezileceklerdi. Eşinin yanına eli boş gitmek de istemedi ama. Tekrardan yola koyuldu.

Hiç bilmediği ormanlardan, daha önce geçmediği yollardan geçti. Günlerdir yürüyor, arada sırada azıcık yiyor, geceleri açıkta uyuyordu. Hepsi, onunla kavuşacağı an içindi. Kollarıyla onu sarmalayacağı, yakınlaşıp saçlarını koklayacağı o an için. Ormanın içinden yürümeye devam ettikçe su şırıltıları duymaya başladı. Seslerin geldiği yöne doğru gitti. Ağaçların arasından geçti ve sonunda bir şelaleye ulaştı. Bu şelale ona tanıdıktı. Eşiyle geldiği şelaleydi burası. Yanında oturmuş, yemeklerini yemiş, saatlerce çimlerde uzanmışlardı. Onunla olan hatıraları gözlerinin önünden geçti. İlk gördüğü, sonra tanıştıkları, ilk buluşmaları, onu istediği gün, düğünleri, köy meydanında dolaşmaları, şelalenin yanına gelmeleri… Ardından uzun süren bir ayrılık… “Gitme, seni de kaybedemem” demişti ona. O da başta istememiş, sonunda vicdanına yenik düşüp vatan görevine gitmişti. Düşünceleri, omzuna konan bir serçeyle bölündü. Gülümsedi. Elini uzatacak gibi oldu. Serçe, uçup gitti. Kafasını topladı. Köyüne varmasına belli ki az kalmıştı. Bakışlarını önüne çevirdi ve yürümeye devam etti. Burnuna is kokusu geliyordu. Topçu birliğinde giydiği kıyafetlerini henüz değişmemişti. Köyüne doğru yürüyüp şelaleden uzaklaştıkça su sesleri azalıyordu. Doğanın ortasında her şey çok sessizleşmişti. Normalde gördüğü hayvanları ormanda göremiyor, duyduğu kuş cıvıltılarını şimdi nadiren işitiyordu. Olduğu yere yakın anız mı yakılmıştı acaba? Muhtara köy halkını tembihlemesini söylemişti. Neyse ki köyü hemen karşıki tepenin ardındaydı. Gittiğinde bunu kimin yaptığını sorabilir, bir daha olmaması için tembihleyebilirdi. Kendisine doğru esen şiddetli rüzgara karşı sert adımlar atıyor, yürümeye devam ediyordu.

Tepeyi tırmanması normalden uzun sürdü. Arada sırada dizlerinin üstüne düşüyor, hiçbir şey olmamış gibi elleriyle kalkıp devam ediyordu. Eğim arttıkça tırmanmak için ellerini de kullanmaya başladı. Zirveye yaklaşmıştı. Diğer tarafta eşi, köyü, değer verdikleri vardı. Dengesini sağlamaya çalışarak tırmanmaya devam etti. Son birkaç adım kalmıştı. “Ha gayret” dedi içinden. Son adımı da attıktan sonra zirveye ulaşmıştı. Ellerini dizlerine koydu ve birkaç saniye soluklandı. Yanına aldığı azıcık yemek, askerden kalan kirli, üstüne barut ve is kokusu sinmiş kıyafetleriyle gecelerini ormanda geçirerek 1 haftalık yoldan gelmişti. Köyünü görmek için kafasını kaldırdı… Dili tutuldu, kalbi durmuştu sanki. Göğsü acıyor, gözleri patlayacak gibi hissediyordu. Koşmaya başladı, gözleri yaşlı şekilde köyüne, evine doğru koştu. Yanmış ahşap evlerin arasından geçerek hayatı pahasına koşarcasına evine koşuyordu. Topraktan çıkan bir köke takıldı ayağı ve yere düştü. Dizi kanamaya başladı. Sızlıyordu. Aldırmadı. Koşmaya devam etti. Evinin önüne geldiğindeyse gördüğü manzara içler acısıydı. Bir zamanlar yuvam dediği evi, şimdi yanmış, harabeye dönmüştü. Gönlü sızladı. Gözlerinden yaşlar, dizlerinden kanlar akıyordu. Ayakta durmaya mecali kalmamıştı. Yüreğinin düşen parçalarını yerden toplamak ister gibi dizlerinin üstüne çöktü. Toplayamıyordu. Burnundan akan sümükler, ağzından akan salyalarla gözyaşlarına karıştı. Birkaç dakika yerde oturdu ve ağladı. Hiç kimsenin kalmadığı, ölümün sessizliğinin duyulduğu, is kokusuna pişmanlığın karıştığı köyünde, evinin önünde yeminler edip ağlayarak oturdu birkaç dakika. Ağlamaya bile mecali kalmamışken evinin içini görmek istedi. Gözyaşlarını koluna sildi. Bedenini yerden kaldırdı. Eliyle yanmış kapıyı itti, kapı içeri devrildi. Ayakları onu içeri taşıdı. Direkt yatak odasına ilerledi. Kapının direklerine ellerini koydu. Dayanak yaptı kendine. Korkarak başını uzattı kenardan, Ne görmek istediğini bile bile. Umduğunu göremedi. Karısı yerde, yatağının kenarında, cam kırıkları üstünde, kanlar içinde yatıyordu. Kafası patlayacakmış gibi oldu. Elleriyle başını araya aldı. Kendini tutamıyordu. Dudakları kendiliğinden açıldı. Önce kısık, acı bir inlemeydi. Ardından bağırırcasına sesli, yanan bir binada yardım isteyen birisi gibi feryatlar çıktı ağzından. Duvarı yumruklamaya başladı. Alabildiğine vuruyordu. Elleri de kanamaya başladı. Ellerine baktı, karısına baktı. Vurmaya devam etti. Sol eli de katıldı bu isyana. Vuruyordu duvara, ellerine kan bulaşmıştı. Kimin kanı, bilmiyordu. Bağırıyor, etrafa saldırıyordu. Yapabileceği bir şey yoktu. “Onu dinleseydim” diye sessizce haykırıyordu. Bir yumruk attı. Bir daha attı. Bir sonraki öncekinden daha sert geldi. Ve daha sert. Ve daha sert. Yanmış kalaslardan gelen gıcırtılarla, vuruyordu. Elleri acı hissini kaybetmişti. Vurmaya devam etti ta ki kalaslardan biri üstüne düşene kadar, GÜM!

Yatağında kıvrılmış, düşündükçe ağlıyor, ağladıkça pişmanlığı aklına geliyor, pişmanlığı aklına geldikçe daha da çok ağlıyordu. Her titremesinde dizlerini daha yukarı çekiyor, başını göğsüne daha çok yaklaştırıyordu. Sinesine daha çok çekildikçe bir kabuk örüyor, kendi kendini “Mim”liyordu. Çok uzun süredir böyle ağlamamıştı. Yatağını ıslatan döktüğü ter miydi gözyaşı mıydı emin olamıyordu. En sonunda başının ağrısına dayanamadı, bayıldı.