Kalbin yıkık binaları arasında

Filizlenen bir çiçeğin çırpınışları

Gönlümün derinliklerinde bir titreme

Ruhumun son demlerini öldürüyorlar

Ardında ufukların güneş

Son ziyalarını kaybediyor

Ardından ne ay geliyor ne yıldız

Deryanın dibine batıyorum yapayalnız

Hislerim ruhumdan kaybolun

Ben, ben olmaktan uzak

Atın üstüme toprak

Yeşersin gönlümde tohum

Kelimeler...

Hazneler...

Yetmiyor...

Anlatmıyor...

Yardım edemiyor...

Gözlerden yaşlar süzülüyor

Beton enkazlar arasında

Damla damla...

Acıtıyor yüreği ve acıdan kıvranan kalbi

Göğsümün tam üstünde bir kaya

Kalbimin son vuruşları kulaklarımda

Karanlıklar içerisinde bir mum arıyorum

Yeşeren umutlar gömülüyor toprağa

İnsanların kararmış yaşantılarının arasından geçemiyor güneşin ışıkları

Artık kimsenin gönlüne sekine vermiyor rahmet yağmurları

Üzerlerinde dağları taşıyan tohumlar düşmüyor artık toprağa