Kalbin yıkık binaları arasında
Filizlenen bir çiçeğin çırpınışları
Gönlümün derinliklerinde bir titreme
Ruhumun son demlerini öldürüyorlar
Ardında ufukların güneş
Son ziyalarını kaybediyor
Ardından ne ay geliyor ne yıldız
Deryanın dibine batıyorum yapayalnız
Hislerim ruhumdan kaybolun
Ben, ben olmaktan uzak
Atın üstüme toprak
Yeşersin gönlümde tohum
Kelimeler...
Hazneler...
Yetmiyor...
Anlatmıyor...
Yardım edemiyor...
Gözlerden yaşlar süzülüyor
Beton enkazlar arasında
Damla damla...
Acıtıyor yüreği ve acıdan kıvranan kalbi
Göğsümün tam üstünde bir kaya
Kalbimin son vuruşları kulaklarımda
Karanlıklar içerisinde bir mum arıyorum
Yeşeren umutlar gömülüyor toprağa
İnsanların kararmış yaşantılarının arasından geçemiyor güneşin ışıkları
Artık kimsenin gönlüne sekine vermiyor rahmet yağmurları
Üzerlerinde dağları taşıyan tohumlar düşmüyor artık toprağa