İns-
Ân
İnsan.
Bildin mi?
İns; unutur aslı,
Ân, hatırlatır sırrı.
İnsan; unutmakla hatırlamak arasında,
Gel-gitler çölünde bir seyyahtır.
Bezm-i Elest'i bildin mi sen?
Ruha giydirilmemişti daha ceset elbisesi.
Çırılçıplak Ademoğlu İlahî huzurda.
Rabb'den gelen suâle karşılık insan,
"Belâ" dedi hep bir ağızdan.
Unuttu insan, Yaradan'a verdiği sözünü.
Ceset çürüdü içten, ruh kaybetti özünü.
"İnsan neydi?" suâli sarstı bende ki usu.
Sahi insan nedir, ne değildir?
Ceset ve ruhtan mı ibarettir?
İnsin sol yanında etten bir mücevher,
Anı yaşatan ve sona erdiren bu et parçası,
Kalp midir cesette insanlığı dolaştıran?
Şah damarı kesip de bir baksak
Akacak mı "insanlık" boşanırcasına damardan?
İnsan ne sâde bir ceset ne de ruh
Toprak ile yoğrulmuş, harcına aşk katılmış.
Bir zerresi insanı "Eşref-i Mahlûkat" eder,
Yokluğu "Esfel-i Sâfilîn"e sürükler.
Bir adım nûr, bir adım nâr.
İki menzil arasında insanın yazgısı.
Ruhun elbisesi ceset,
Cesete bir hırka gerek.
Düğmelerini kim ilikleyecek?
Topraktan bedenin mi,
Uçup kaçan ruhun mu?
Yoksa ey insan!
Ancak aşk mı ilikler bu düğümü?
"Elest Bezmi"nde sana üflenen
Ne cesettir ne de ruh.
Aşktır, Rabb'den sana süzülen.
Şimdi bildin mi insanın özünü,
Hatırladın mı "Belâ" sözünü?
Sen hâlâ o ilk sözün sahibi misin?
İnsan,
"Eşref-i Mahlûkat" mı,
"Esfel-i Sâfilîn" midir?
Bildin değil mi, insan nedir?