Sana gönül vermekmiş en büyük günahım,
Senin nefretin olmuş alnımdaki siyahım.
Bir ömürlük ayrılığı boynuma dolamışım,
Ben seni kaybetmeden kendimi kaybetmişim.
Sen beni bir hiçliğin koynuna bıraktın,
Gönlümün kandillerini bir bir kararttın.
Ben her gece adını göklere yazarken,
Sen beni bir yabancı gibi kalbinden çıkarttın.
Ne bir selamın düştü viran haneme,
Ne bir merhamet uğradı kederli sineme.
Ben yine de bekledim; hükmüm budur benim,
Bir ömürlük hasreti mühürledim tenime.
Bu sevda kangrendir; kesilmez, atılmaz,
Ne zamanla diner ne yâre anlatılmaz.
Bir kalp ki bir kez senin adınla dağlanmış,
Bin kere ölse dahi senden vazgeçemez, unutamaz.
Ben sana bir ömürlük mesafeden baktım,
Her gelişini düşleyip her gidişinde yaktım.
Senin için baharı kışa çevirdim de
Bir gün dönersin diye kendimi aylarca aldattım.
Bilmezsin kaç gece sabaha küs kaldım,
Kaç kez kendi gölgeme seni sordum, aldandım.
Senin bir tek bakışın uğruna, ey vefasız,
Koca bir ömrün kapısında dilenciye döndüm.
Ne senden bir vefa ne de vuslat beklerim,
Ben kendi mahşerimde kendi hükmümü çekerim.
Senin kalbinde bana bir mezar bile yokken
Ben seni kalbimin kıblesi bilip beklerim.
Ey gönlümün en zalim, en güzel felâketi!
Sensin ömrümün zehri, sensin derdin hikmeti.
Sana kavuşmak değil artık bütün niyetim,
Bir gün dönmeyeceğini bilsen de beklemek maharetim.
Belki bir gün saçlarıma kar yağacak,
Bu yorgun beden sessizce toprağa varacak.
Sen yine bilmeyeceksin, geçip giden ömründe,
Bir adam seni sevmekten ne hallere düşecek.
O vakit ne sitemim ulaşır kapına,
Ne gözyaşım karışır bastığın toprağına.
Yalnız yarım kalmış bir sevda kalır geriye,
Bir de adın kazınmış ruhumun duvarına.
Ve sen… Belki bir akşamüstü, sebepsiz, ansızın,
Düşerim aklına eski bir şiirin mısrasından.
Hatırlarsın seni ömrünce bekleyen birini,
Ama bulamazsın izimi ne gökte ne yeryüzünde.
Benimse sana dair son sözüm budur:
Her ayrılığın ardında bir bekleyiş uyur.
Sen beni sevmemeyi kendine yazgı bildin,
Ben seni unutamamayı ömrüme mühür vurdum.
Çünkü bazı yaralar kapanmak için açılmaz,
Bazı sevdalar vuslat görmeden tamamlanmaz.
Benim içimde sen, kesilmesi mümkün olmayan bir uzuv;
Her gün biraz daha çürüyen, her gün biraz daha kanayan…
Bir KANGREN'sin sen.
Ve ben, seni kesip atmaktansa
Seni içimde taşıyarak her gün ölmeyi seçenim.