Eyvâh!.. Ne yer, ne de yâr kaldı,

Gönlüm dolu âh ü zâr kaldı.

Geçti dostluğun o neşesi,

Zihnimi kara seller aldı.


Ne doktorlar, ne mühendisler...

Kaybolup gitti bütün hisler.

Kapladı her bir yanı sisler.

Refikler ki uykuya daldı.


Çarşamba, cuma ve de pazar...

Her gün bir diğerine yazar,

Bu düzen muhabbeti bozar.

Oysa eski tadımız baldı.


Salonda kara yeller eser,

Sadakat bizlerde ne gezer?

Üstünü bir celsede çizer,

Sahte gülücükler çoğaldı.


Heyhât! Yer de yar da yıkıldı,

Gönlüm elem ile sızladı.

Yeni günlerin letafeti

Yaralara ilac olmadı.