Sevgili Şair Kadın,

Bu sabah uyandığımda pencereyi açmadım. Perdeyi aralamadım. Çayı ocağa koymadım. Öylece oturdum. Karşımda duran duvara baktım. Duvarın üzerinde yıllardır aynı yerde duran gölgeye...

O sabah ilk kez fark ettim:

Bazı gölgeler güneşten doğmuyor, bazıları geçmişten düşüyor.

Odanın içi sessizdi. Ama sessizlik dediğim şey bildiğimiz sessizliklerden değildi. Bir ev taşındıktan sonra duvarlarda kalan çivi izleri gibi bir sessizlikti bu. Eşyaların yerini hatırlayan, sesleri unutmayan ama artık kimseyi içinde taşımayan bir sessizlik...

Yıllardır yaşadığım hayat sanki bir gecede başka bir alfabeye çevrilmişti. Kitaplık yerindeydi, fotoğraflar yerindeydi, anılar yerindeydi... Ben yerimde değildim.


Hatırla, bir gün defterinin arasına sıkıştırdığın bir sayfada mutluluğu sorgulamıştın. Henüz on beş yaşındaydın. O yaşta çoğu insan mutluluğu ister; sen ise onu anlamaya çalışıyordun. Bu yüzden yıllar sonra o satırları yeniden okuduğumda şaşırmadım. Çünkü senin asıl meselen hiçbir zaman sahip olmak olmadı, anlamaktı.

"Mutluluk nedir?" diye sormuştun.

Ne tuhaf... İnsan bazen bir ömür geçiriyor da yine aynı sorunun çevresinde dolaşıyor.

Yıllar sonra sana kesin bir cevap verebilmeyi isterdim, "Mutluluk budur," diyebilmeyi... Ama galiba hayat bana böyle bir cümle kurma hakkı vermedi. Çünkü her yaşta başka bir yüzünü gösterdi bana mutluluk.

Çocukken mutluluk çok basitti. Yeni alınmış bir defterin ilk sayfasıydı, yağmurdan sonra açan güneşti, akşam eve gelen babanın sesi, mutfaktan yükselen yemek kokusuydu. O zamanlar mutluluğun gelip geçici olduğunu bilmiyorduk; onu su gibi, hava gibi doğal sanıyorduk.

Sonra büyüdük. İnsan büyüdükçe sahip olduklarının değerini değil, kaybettiklerinin ağırlığını öğreniyor. Belki de bu yüzden gençliğinde mutluluğa biraz şüpheyle yaklaşıyordun. Onu yakalarsan kaybedeceğinden korkuyordun; seversen incineceğinden, inanırsa hayal kırıklığına uğrayacağından, umut edersen beklemek zorunda kalacağından...

Haklıydın. Hayat gerçekten de bazen insanı hayal kırıklığına uğratıyor. Fakat yıllar sonra şunu öğrendim: Mutluluk, acının olmadığı bir hayat değildir; mutluluk, acıyla birlikte yaşayabilme cesaretidir.

Bunu bana ne kitaplar öğretti ne de şiirler; bunu zaman öğretti.

Bir gün gelir ve insan fark eder ki hayat yalnızca büyük sevinçlerden oluşmaz. Çayın demlenmesini beklemek de hayattır, pencerenin önünde oturup yağmuru seyretmek de... Sevdiğin bir kitabın arasına yıllar önce düşürdüğün bir notu bulmak da, bir öğrencinin gözlerinde anlaşıldığını görmek de... Bir dostun sesini duymak da, bir akşam vakti gökyüzünde ilk yıldızı fark etmek de...

Gençliğimde mutluluğu büyük bir dağın zirvesi gibi düşünüyordum. Oraya ulaşınca her şeyin tamamlanacağını sanıyordum. Şimdi ise onu daha çok bir yol arkadaşına benzetiyorum. Yanımızda yürüyen ama sürekli görünmeyen bir arkadaş... Bazen elini omzumuza koyuyor, bazen sessizce uzaklaşıyor. Biz onu kaybettik sanıyoruz; oysa biraz ileride yeniden karşımıza çıkıyor.

Şunu da söylemek isterim sana: Mutluluğu ararken kendini kaybetme. Çünkü insan bazen mutluluğu o kadar kovalar ki yaşadığı günü unutmaya başlar. Gelecekteki güzel günlerin hayaliyle bugünün güzelliklerini kaçırır. Oysa hayat bekleme odası değildir. Hayat, tam şu anda olup bitendir. Şu nefes, şu an, şu satırlar...

Belki de bu yüzden yıllar geçtikçe mutluluğu bir duygu olarak değil, bir fark ediş biçimi olarak görmeye başladım. Mutluluk bazen büyük olaylarda değil, küçük ayrıntılarda saklanıyor: Bir serçenin telaşında, bir çocuğun gülüşünde, bir şiirin son dizesinde, bir annenin duasında, bir dostun sessizliğinde... Ve bazen insanın kendi kalbiyle barıştığı o nadir anlarda...

Şimdi dönüp sana baktığımda görüyorum ki sen aslında mutluluğu değil, anlamı arıyordun. Bu yüzden soruların yaşıtlarının sorularına benzemiyordu. Bu yüzden kalabalıkların içinde bile düşüncelere dalıyordun. Bu yüzden geceleri uyumak yerine defterine yazıyordun. Çünkü ruhun cevaplardan çok hakikati seviyordu.

Bugün hâlâ her şeyi çözebilmiş değilim. Hâlâ kayıplar canımı yakıyor, hâlâ bazı ayrılıklar içimde sızlıyor, hâlâ bazı sorular cevapsız duruyor. Ama artık biliyorum ki mutluluk kusursuz bir hayatın ödülü değil, yaşanmış bir hayatın misafiridir. Ve ne kadar uğraşırsan uğraş, onu zorla yanında tutamazsın. Yalnızca geldiğinde fark edebilirsin. Tıpkı akşam göğünde ansızın beliren ilk yıldız gibi... Sen ona bakarsın, o da sana. Ve o kısa an için, her şey olması gerektiği yerdedir.

Şimdi sana yıllar sonrasından tek bir soru bırakmak istiyorum:

Mutluluğu bulmaya mı çalışıyorsun, yoksa onu yalnızca belirli bir biçimde geleceğini sandığın için fark mı edemiyorsun?