Nereden düştün gönlümün yorgun yurduna Yadigâr?
Bir anda çözüldü bin yıllık paslı kilitler.
Ben seni rüyalarımda bile görmeye çekinirken,
Şimdi hangi iklimden esti bu efsunlu rüzgâr?
Nice uçurumlar biriktirdim gölgenin hasretiyle,
Yolları senin eşiğine kurban ettim de geldim.
Gündüzleri göğsümde sakladığım,
Geceleri göğe saldığım bir sızıydı yalnızlık.
Adına konuk olmayan her kapı bana yabancıydı.
Bakışların bir eski destanın unutulmuş hecesi gibi,
Dudaklarında henüz söylenmemiş bir şiirin yarası.
Bu telaşlı asırda durup da sana bakınca,
Aklıma göçerlerin yaktığı o son oba ateşi geliyor.
Sesin mi daha vakur, yoksa suskunluğun mu engin?
Hangi nehrin kenarında yıkadın bu ışığı?
Hangi gurbet türküsü öğretti sana bu sabrı?
Zamanın kırık aynasında sureti seçilmeyenler,
Birbirimize kalü beladan kalmış bir andız.
Şimdi, geçmişin perdesini aralayıp çıkınca,
Ben eski yaralarıma utanıyorum Yadigâr.
Oysa kalbim, durup durup ıssız yerlerde öğütlüyorum.
"Dik dur ey gönül, dik dur!
Bizim daha yazılacak yepyeni bir fermanımız var."