Sen gittin,
içimde bir ömür yetimliğe intikal etti.
Geceler, gözlerinden arta kalan
kör bir miras gibi çöktü üzerime.
Adını zikretmiyorum;
bazı isimler dilde değil,
mukadderatta yankılanır.
Ah, ne latif bir belâsın sen!
Kanımı emiyorsun,
ben seni hâlâ gülzâr sanıyorum,
her yaranı bir gül diye kokluyorum.
Vuslatı dilemedim sanma,
ben kavuşmayı da istedim;
lâkin senin aşkında yanmak,
kavuşmanın en yakın şekliydi.
Yoksun sen,
yokluğunun içinde sana rastlıyorum.
Ölüm bir kere alır insanı,
her gece öldürüp
her sabah yeniden uyandırıyorsun beni.
Ve ben
bu cefadan şikâyet ederken bile
damlasından mahrum kalmaktan korkuyorum;
zira senin elinden gelen yara
başkasının merheminden azizdir.
Ey gönlümün zalim sultanı,
dön artık!
Bir ömürdür kapında
kendi ömrüme dilenciyim.
Ne taht isterim senden
ne taç,
bakışın yeter
bütün kıyametimi susturmaya.
Gel ki şu hicrân
göğsümde taşıdığım yangın değil,
sana sunduğum son sadakat olsun.
Gel ki anlasın cihan,
ben bu kadar yanarken
niçin hâlâ külüme sarılıyorum.
Yeminim şudur:
Seni kalbimden sökebilecek tek kudret,
onu da sökebilecek olandır.
O güne dek
acı benim,
yara benim,
aşk, kanadıkça büyüyen imanım...
Bir gün kader
kapını benim tarafıma açarsa,
ne mazeret getir
ne geçmişi anlat.
Gel!
Çünkü ben seni
döndüğün günden değil,
gittiğin günden beri bekliyorum.
Bil ki
bu ayrılıktan kurtulmayı değil,
sana kavuşmayı istiyorum.
Ama kavuşamazsam da
yemin olsun,
seni sevmekten değil,
seni sevememekten korkuyorum.