Sen gittin,

içimde bir ömür yetimliğe intikal etti.

Geceler, gözlerinden arta kalan

kör bir miras gibi çöktü üzerime.


Adını zikretmiyorum;

bazı isimler dilde değil,

mukadderatta yankılanır.


Ah, ne latif bir belâsın sen!

Kanımı emiyorsun,

ben seni hâlâ gülzâr sanıyorum,

her yaranı bir gül diye kokluyorum.


Vuslatı dilemedim sanma,

ben kavuşmayı da istedim;

lâkin senin aşkında yanmak,

kavuşmanın en yakın şekliydi.


Yoksun sen,

yokluğunun içinde sana rastlıyorum.

Ölüm bir kere alır insanı,

her gece öldürüp

her sabah yeniden uyandırıyorsun beni.


Ve ben

bu cefadan şikâyet ederken bile

damlasından mahrum kalmaktan korkuyorum;

zira senin elinden gelen yara

başkasının merheminden azizdir.


Ey gönlümün zalim sultanı,

dön artık!


Bir ömürdür kapında

kendi ömrüme dilenciyim.

Ne taht isterim senden

ne taç,

bakışın yeter

bütün kıyametimi susturmaya.


Gel ki şu hicrân

göğsümde taşıdığım yangın değil,

sana sunduğum son sadakat olsun.

Gel ki anlasın cihan,

ben bu kadar yanarken

niçin hâlâ külüme sarılıyorum.


Yeminim şudur:

Seni kalbimden sökebilecek tek kudret,

onu da sökebilecek olandır.

O güne dek

acı benim,

yara benim,

aşk, kanadıkça büyüyen imanım...


Bir gün kader

kapını benim tarafıma açarsa,

ne mazeret getir

ne geçmişi anlat.


Gel!


Çünkü ben seni

döndüğün günden değil,

gittiğin günden beri bekliyorum.


Bil ki

bu ayrılıktan kurtulmayı değil,

sana kavuşmayı istiyorum.


Ama kavuşamazsam da

yemin olsun,

seni sevmekten değil,

seni sevememekten korkuyorum.