Eskittiği günlere baktı,
eskiteceği günlerin takvimi önündeyken.
İnsan nasıl aldatırdı
geçmişiyle geleceğini?
Bir odaya yığdığı benliklerini düzenledi.
Hangi biri ne zaman kullanılmıştı, hatırlayamadı.
Ama hangi biri hangi acıda değişmişti,
kimlerin izi kalmıştı, biliyordu.
Küflenmiş kelimelerini silmeye çalıştı.
Toz tutan kitaplarına üfledi.
Küf ve toz, gözyaşlarından kalma hatıralardı.
Artık hatıralara ihtiyacı yoktu.
Unuttuğu sesini hatırlamak istedi.
En son ne zaman duymuştu kendini?
Konuşmak istedi aynadaki aksiyle.
O an fark etti: Sesi, kendisini terk etmişti.
Başlıksız şiirlerine baktı,
belki de daldı.
Sahipsizlerdi; haykırıyorlardı bunu.
Bir zelzeleye yakalandığını hissetti.
Terk etti,
sahip olamadığı evi...