Alnımda dünyanın ilk suçundan kalma bir kabuk

içimde kendime karşı çalışan bir mahkeme

ne zaman ağzımı açsam

dilimden bir taş düşüyor

ve her taş

biraz daha benziyor sustuğum şeye

Ben kendime bir isim verdim

sonra o isme bir hayat uydurdum

bir yüz taşıdım yıllarca

yüzümün arkasında bir başkası çürürken

kimseye göstermedim ellerimi

çünkü bazı kirler

ancak insan alkışlandığında belli olur

Şehir büyüyor

insan kendisinden eksilerek yükseliyor

cam kulelerde göğe doğru çekilmiş cesetler

altlarında binlerce ayak izi

herkes bir yere yetişiyor

kimse nereden kaçtığını bilmiyor

bir çocuk düşüyor kaldırıma

ışık yeşile dönüyor

dünya işleyişindeki kusursuzluğu sürdürüyor

Ne tuhaf

bir insanın ölümüne alışmak için

ötekinin yaşaması yetiyor

Bana bir ayna verdiler

yüzümü değil, mazeretlerimi gösterdi

her çizgisine bir haklılık yerleştirdim

her lekeme başka bir el aradım

sonra aynayı kırdım

cam parçalarında çoğalan yüzlerime baktım

hiçbiri suçlu değildi

hepsi aynı ağızla konuşuyordu

İçimde bir dinamit

fitili kendi etime bağlı

patlasa ne değişir

enkazın altından yine ben çıkacağım

aynı ellerle taş taşıyıp

aynı taşlarla kendime bir taht kuracağım

çünkü insan bazen yıkımın bile

mimarı olmak ister

Bir vakitler söz vardı

ağızdan çıkınca sahibini de yaralayan

şimdi kelimeler cilalı birer tabut

anlam, içine konulup taşınıyor

kimse ölüye bakmıyor

herkes tabutun üzerindeki yazıyı okuyor

Ben hangi cümlede bıraktım kendimi

hangi susuşta sattım ilk korkumu

hangi kapının eşiğinde

kendi ellerimle daralttım dünyayı

hatırlamıyorum

hafıza da insanın tarafını tutuyor

en büyük ihanetlerini

başkasının başına gelmiş gibi anlatıyor

Şah damarımda bir kehanet dolaşıyor

kanımın sonuna kadar inkâr edemediğim

bir gün bütün mazeretlerim susacak

ve içimdeki hayvan

ağzında benim adımla çıkacak karşıma

o gün ne taşın dili olacak

ne çamurun

yalnızca kemikler konuşacak

onlar da kimin kemiği olduklarını bilmeden

Bir köprü kurdum iki uçurum arasına

geçmek için değil

düşüşüme bir mimari kazandırmak için

altımdan geçen su

bütün zaferlerimi alıp götürdü

ben hâlâ ayaktaydım

insan dediğin

bazen yıkıldığını kabul etmemek için

enkazına sütun diyor

Geveze bir cennet kurduk kendimize

kapısında güvenlik, içinde mülkiyet

herkesin alnında bir kurtuluş ilanı

herkesin cebinde başkasına ait bir günah

çıplaklığımızı örtmek için

birbirimize elbise sattık

sonra elbisesiz kalanı

insanlığın dışına attık

Oysa çamur hiçbirimizi ayırmıyor

aynı karanlıkta yoğrulduk

aynı toprağın ağzındayız

ama biri ötekine bakıp

kendi yüksekliğine inanıyor

taşın üstünde durmakla

taştan yapılmış olmak arasındaki farkı

kimse sormuyor

Sormaya kalktım ben

sesim ağzımda kırıldı

çünkü soru dediğin

cevabından vazgeçtiği yerde başlıyor

ve ben kendimden vazgeçemedim

kendi suçumu bile

kendime yakıştıramadım

Şimdi eşiğin önündeyim

ardımda biriktirdiğim bütün isimler

ilerimde adını koyamadığım bir sessizlik

ne geri dönecek kadar masumum

ne ileri gidecek kadar temiz

ayağımın altında toprak değil

kendi ağırlığım var

Bir gün bu beden de susacak

şehir kendi gürültüsüne gömülecek

köprüler suya, hükümler kâğıda karışacak

geriye ne kalır bilmiyorum

bildiğim şu

insan giderken bile

ardında kendisi hakkında bir yalan bırakıyor

Ve çamur

temize çıkarmıyor hiçbirimizi.