Alnımda dünyanın ilk suçundan kalma bir kabuk
içimde kendime karşı çalışan bir mahkeme
ne zaman ağzımı açsam
dilimden bir taş düşüyor
ve her taş
biraz daha benziyor sustuğum şeye
Ben kendime bir isim verdim
sonra o isme bir hayat uydurdum
bir yüz taşıdım yıllarca
yüzümün arkasında bir başkası çürürken
kimseye göstermedim ellerimi
çünkü bazı kirler
ancak insan alkışlandığında belli olur
Şehir büyüyor
insan kendisinden eksilerek yükseliyor
cam kulelerde göğe doğru çekilmiş cesetler
altlarında binlerce ayak izi
herkes bir yere yetişiyor
kimse nereden kaçtığını bilmiyor
bir çocuk düşüyor kaldırıma
ışık yeşile dönüyor
dünya işleyişindeki kusursuzluğu sürdürüyor
Ne tuhaf
bir insanın ölümüne alışmak için
ötekinin yaşaması yetiyor
Bana bir ayna verdiler
yüzümü değil, mazeretlerimi gösterdi
her çizgisine bir haklılık yerleştirdim
her lekeme başka bir el aradım
sonra aynayı kırdım
cam parçalarında çoğalan yüzlerime baktım
hiçbiri suçlu değildi
hepsi aynı ağızla konuşuyordu
İçimde bir dinamit
fitili kendi etime bağlı
patlasa ne değişir
enkazın altından yine ben çıkacağım
aynı ellerle taş taşıyıp
aynı taşlarla kendime bir taht kuracağım
çünkü insan bazen yıkımın bile
mimarı olmak ister
Bir vakitler söz vardı
ağızdan çıkınca sahibini de yaralayan
şimdi kelimeler cilalı birer tabut
anlam, içine konulup taşınıyor
kimse ölüye bakmıyor
herkes tabutun üzerindeki yazıyı okuyor
Ben hangi cümlede bıraktım kendimi
hangi susuşta sattım ilk korkumu
hangi kapının eşiğinde
kendi ellerimle daralttım dünyayı
hatırlamıyorum
hafıza da insanın tarafını tutuyor
en büyük ihanetlerini
başkasının başına gelmiş gibi anlatıyor
Şah damarımda bir kehanet dolaşıyor
kanımın sonuna kadar inkâr edemediğim
bir gün bütün mazeretlerim susacak
ve içimdeki hayvan
ağzında benim adımla çıkacak karşıma
o gün ne taşın dili olacak
ne çamurun
yalnızca kemikler konuşacak
onlar da kimin kemiği olduklarını bilmeden
Bir köprü kurdum iki uçurum arasına
geçmek için değil
düşüşüme bir mimari kazandırmak için
altımdan geçen su
bütün zaferlerimi alıp götürdü
ben hâlâ ayaktaydım
insan dediğin
bazen yıkıldığını kabul etmemek için
enkazına sütun diyor
Geveze bir cennet kurduk kendimize
kapısında güvenlik, içinde mülkiyet
herkesin alnında bir kurtuluş ilanı
herkesin cebinde başkasına ait bir günah
çıplaklığımızı örtmek için
birbirimize elbise sattık
sonra elbisesiz kalanı
insanlığın dışına attık
Oysa çamur hiçbirimizi ayırmıyor
aynı karanlıkta yoğrulduk
aynı toprağın ağzındayız
ama biri ötekine bakıp
kendi yüksekliğine inanıyor
taşın üstünde durmakla
taştan yapılmış olmak arasındaki farkı
kimse sormuyor
Sormaya kalktım ben
sesim ağzımda kırıldı
çünkü soru dediğin
cevabından vazgeçtiği yerde başlıyor
ve ben kendimden vazgeçemedim
kendi suçumu bile
kendime yakıştıramadım
Şimdi eşiğin önündeyim
ardımda biriktirdiğim bütün isimler
ilerimde adını koyamadığım bir sessizlik
ne geri dönecek kadar masumum
ne ileri gidecek kadar temiz
ayağımın altında toprak değil
kendi ağırlığım var
Bir gün bu beden de susacak
şehir kendi gürültüsüne gömülecek
köprüler suya, hükümler kâğıda karışacak
geriye ne kalır bilmiyorum
bildiğim şu
insan giderken bile
ardında kendisi hakkında bir yalan bırakıyor
Ve çamur
temize çıkarmıyor hiçbirimizi.