saat üçü geçmişti
şehir çoktan kendini unutmuştu
bir taksi geçti köşeden
farları yüzüme vurdu
seni hatırladım
ne tuhaf
insan bazı geceler
bir tek kişiye yeniliyor
ceplerimde ellerim
içimde eski bir telaş
sigara dumanına karışmış
yarım kalmış cümleler
ve senin adın
sen şimdi kim bilir
hangi odada uyuyorsun
hangi düşe bırakmışsın kendini
ben burada
sokak lambasının altında
geceyle pazarlık ediyorum
gitme diyorum içimden
ama sana değil
zamana söylüyorum bunu
çünkü bazı ayrılıklar
kapıyı çarpıp gitmez
sessizce yerleşir insanın içine
ve yıllarca
aynı yerde oturur
sabah olacak birazdan
fırıncılar ışıkları yakacak
şehir yeniden kalabalıklaşacak
kimse bilmeyecek
bu gece
bir adamın
seni düşünmekten
kendine bile yabancı kaldığını.