saat üçü geçmişti

şehir çoktan kendini unutmuştu

bir taksi geçti köşeden

farları yüzüme vurdu

seni hatırladım

ne tuhaf

insan bazı geceler

bir tek kişiye yeniliyor

ceplerimde ellerim

içimde eski bir telaş

sigara dumanına karışmış

yarım kalmış cümleler

ve senin adın

sen şimdi kim bilir

hangi odada uyuyorsun

hangi düşe bırakmışsın kendini

ben burada

sokak lambasının altında

geceyle pazarlık ediyorum

gitme diyorum içimden

ama sana değil

zamana söylüyorum bunu

çünkü bazı ayrılıklar

kapıyı çarpıp gitmez

sessizce yerleşir insanın içine

ve yıllarca

aynı yerde oturur

sabah olacak birazdan

fırıncılar ışıkları yakacak

şehir yeniden kalabalıklaşacak

kimse bilmeyecek

bu gece

bir adamın

seni düşünmekten

kendine bile yabancı kaldığını.