Eski bir evin önünden geçerken başlayan bu mektup; kaybolan benlik, dilini yitiren hatıralar, gölgeler ve yıllardır cevapsız kalan sorular üzerine düşünürken şiirin sessizliğin içinde nasıl büyüdüğünü anlatıyor.
Etiket
#şiir
Makamın, mevkinin şevkine kandık, para, mutluluk, para, huzur sandık. Şöhret sevdasıyla usulca yandık, bitirelim bencilliği kardeşler,
Çiçekleri ihmal etme ben yokken. Dokun kaktüslere en çok onlara. Dikkatle ama. Süs değildir onlar.
Yağmura tutulmuş rüzgâr usulca sokakları süpürüyor, Hemen yüz metre ileride doksanlı yaşlarda bir teyze oturuyor.
Sahipsiz satırlar biriktirdi, Sahte kahkahalarının yanında. Bitmeyen suskunluklarını ekledi, Sonsuz ömrüne yaver diye.
Sessiz sessiz düşüncedeydim yine, Yârin adı hepten yüreğimizde. Umutlar besliyorduk içimizde, Nice sarılacak yaralar vardı, Merhemi buldum da uyandım anne.
Gitmeliyim dedi. Nereye, dediler. Hangi kentin ruhu çağırıyorsa oraya, dedi. Delirmişsin dediler.
Dikensiz gülde bülbülün şakımayacağını bilen; yarayı fermana, kuyuyu sultani bir makama dönüştüren sabır ve vuslat kelamı.
Bir yolculuğa çıkıyorum Kulağımda bir kaç eski ezgi Dilimde alfabesiz kalmış şiirler Kaybettiğim savaşın galibiyim sanki
saat üçü geçmişti şehir çoktan kendini unutmuştu bir taksi geçti köşeden farları yüzüme vurdu seni hatırladım
Bazen sararmış defterlerinin arasında dolaşırken dağınık saçları omuzlarına düşen o genç kızı görüyorum. Kalabalık bir okul koridorundan geçiyor.
İnsin sol yanında etten bir mücevher, Anı yaşatan ve sona erdiren bu et parçası, Kalp midir cesette insanlığı dolaştıran? Şah damarı kesip de bir baksak Akacak mı "insanlık" boşanırcasına damardan?
Öyle zamanlar gelir ki kelimeler, sadece kelime olmaktan çıkar. Kağıtlara dökülen her kelime bir mızrağa dönüşür, karanlığa saplanır; bir kurşun gibi damarlarda dolaşır, uyuyan vicdanları uyandırır. Şair, işte o anlarda susmamalıdır!..