Bahçedeyim. Gözlerinizi açık tutmanın zor olduğu bir bahçe bu. Altın gibi parlayan Güneş'in bir o yana ve bir bu yana yansıttığı yeşiller gözleri kamaştırıyor. Çimenler capcanlı, kırmızı gelincikler onları daha da dikkat çekici hale getiriyor. Sağda bir ağaç, meyveleri yok. Solda bir nehir, şarıl şarıl akıyor. Yukarıda mavi gökyüzü ve hayaller kuralım diye birkaç bulut, aşağıda kahverengi toprak, karşıda yüksek dağlar, arkada ise bir ova var. Rüyaları süsleyen bir bahçe bu, fakat bir gariplik de var.
Biraz hareket ettikten sonra bir şey fark ediyorum. Bu bahçe, yalnızca birkaç metrekarelik bir kutu ve ben o kutunun içinde duruyorum. Biraz ilerliyor ve dağlara tosluyorum. Geriye hamle yaptığımda ayağım bir taşa takılıyor, düşüyorum. Düşerken omzum gökyüzüne çarpıyor ve savruluyorum. Aslında savrulacak pek bir alan yok, zaten savrulmamın etkisi de dereye tutunmamla sona eriyor.
Bahçedeyim ve ayakta duramıyorum, burası çok dar. Yerimden kalkmaya çalıştığımda sırtım ağaca, başım bulutlara çarpıyor. Duvarları ve tavanı bütün gücümle ittiriyorum ama nafile.
Bahçedeyim ve bu bahçenin bir kapısı yok. Çıkıp gitmek istiyorum ama yapamıyorum. Yemyeşil çimenlerde yürüdükçe ayaklarım beni önce dağlara sonra gökyüzüne götürüyor ve devamında başladığım yere döndürüyor. Endişe içinde bana yardım edecek birini arıyorum. Burada birkaç çiçek, bir ağaç ve bolca çimenden başka bir canlı yok. Yeri kazıyorum, bir metre kadar kazdıktan sonra delikte bir ışık görüyor ve rahatlıyorum. Deliği geçebileceğim kadar büyütüyor, bir umut delikten geçiyor ve etrafa bakıyorum. Korkarım ki bu delik bahçeye açılıyor.
Bahçedeyim ve buradan çıkış yok. Kaçamayacağımı anladığım zaman etrafa bakıyorum. Irmağın sonunu, güneşin çekirdeğini, çimenlerin pürüzlerini ve gelinciklerin tomurcuklarını görüyorum. Hepsi aniden bir bütün haline geliyor. Güneş'teki gelinciği, ağaçtaki ırmağı fark ediyorum.
Bahçedeyim ve bu bahçe gittikçe daralıyor. Güneş'in dalgaları ağaca dokunuyor, çimenler bulutları sarıyor, yapraklar kulaklarımı gıdıklıyor ama hiç gülmüyorum. Gülmüyorum çünkü artık hiçbir şey anlamlı gelmiyor.
Bahçedeyim ve son defa bakıyorum. Bendeki seni ve de sendeki beni görüyorum.