Sevgili Şair Kadın,
Sana hangi yaşımdan yazdığımı bilmiyorum.
Çünkü insan bazı sabahlar elli yaşında uyanıyor, öğlene doğru on altısına dönüyor, akşamüstü pencerenin önünde otururken kırk yaşındaki bir anıyı hatırlıyor.
Galiba insanın yaşı sandığımız kadar doğrusal ilerlemiyor.
İçimizde bütün yaşlarımız aynı anda yaşamaya devam ediyor
Bu yüzden sana hangi yaşımdan seslendiğimi sorma.
Bugün hepsiyim.
Bu mektubu sana bir pencerenin önünden yazıyorum.
Dışarıda akşam yavaş yavaş geceye dönüyor. Gökyüzü günün son renklerini toplarken, ağaçların gölgeleri uzuyor. Birazdan her şey karanlığa karışacak. Belki yıldızlar görünecek. Belki bulutlar örtecek göğü. Henüz bilmiyorum.
İnsan ömrü de böyle bir akşama benziyor.
Bir sabah başlıyoruz hayata.
Koşuyoruz.
Düşüyoruz.
Seviyoruz.
Kaybediyoruz.
Bir şeyler öğreniyoruz.
Sonra bir gün dönüp geriye bakıyoruz.
Arkamızda bıraktığımız yolları, konuşmaları, vedaları, yarım kalmış cümleleri görüyoruz.
Ve çoğu zaman fark ediyoruz ki hayatımızı değiştiren şeyler büyük olaylar olmamış.
Bir bakış.
Bir söz.
Bir bekleyiş.
Bir sessizlik...
Bazen bir insanın yokluğu …
Gençliğimde karanlıktan korkardım.
Yalnız gecelerden, sessiz sokaklardan, uzun bekleyişlerden korkardım.
Çünkü karanlığı boşluk sanıyordum.
Oysa yıllar bana başka bir şey öğretti.
Karanlık boşluk değildir.
Karanlık, insanın kendi sesini duyduğu yerdir.
Gündüzün kalabalığında fark etmediğimiz düşünceler geceleri gelir.
Unuttuğumuzu sandığımız hatıralar geceleri kapımızı çalar.
Bastırdığımız duygular geceleri konuşmak ister.
Belki de bu yüzden insan en çok geceleri kendisiyle karşılaşır.
Hatırlıyorum...
Yıllar önce bir şiirimde şöyle yazmıştım:
Gölge için ışık lazım.
O zaman bunu yalnızca bir dize sanıyordum.
Şimdi ise bunun hayatın kendisi olduğunu düşünüyorum.
Çünkü gölgeyi yaratan karanlık değildir.
Işıktır.
Işık olmazsa gölge de olmaz.
İnsan da böyledir.
Acılarımızı yaratan şey yalnızca kayıplar değildir.
Bir zamanlar sahip olduğumuz güzelliklerdir.
Özlem dediğimiz şey aslında geçmişte dokunduğumuz bir mutluluğun gölgesidir.
Hasret dediğimiz şey, bir zamanlar içimizden geçmiş bir ışığın izidir.
Bu yüzden bazı insanlar hayatımızdan çıksa bile tamamen gitmezler.
Tıpkı gün batımından sonra gökyüzünde kalan son aydınlık gibi.
Bir süre daha bizimle kalırlar.
Bazen bir şarkıda.
Bazen bir sokakta.
Bazen yıllar sonra gördüğümüz bir yüzün ifadesinde.
Ve bazen bir şiirin içinde.
İnsan yaş aldıkça tuhaflaşıyor galiba
Eskiden cevaplar arıyordum.
Şimdi sorularla yaşamayı öğreniyorum.
Gençken her şeyin açıklanabileceğine inanıyordum.
Neden sevdiğimizi.
Neden ayrıldığımızı.
Neden beklediğimizi.
Neden kırıldığımızı...
Bugün ise bazı şeylerin açıklanmak için değil, yaşanmak için var olduğunu düşünüyorum.
Gökyüzünü düşün.
Bir yıldızın neden tam o noktada parladığını bilmeyebiliriz.
Ama yine de ona bakıp etkileniriz.
Bir çiçeğin neden bize çocukluğumuzu hatırlattığını açıklayamayabiliriz.
Ama yine de kokusu içimize işler.
Belki insan ruhu da böyledir.
Mantığın çözemediği, fakat kalbin tanıdığı yollar vardır.
Ben bunu en çok beklerken öğrendim.
Beklemek...
Hayatımın büyük kısmı beklemekle geçti sanırım.
Bazen bir insanı.
Bazen güzel günleri.
Bazen kendimi.
İnsan bazen kendi ruhuna bile geç kalabiliyor.
Sabahları uyanıyor.
İşe gidiyor.
Konuşuyor.
Gülüyor.
Yılları geçiriyor.
Ama içindeki gerçek sesi duymaya cesaret edemiyor.
Sonra bir gün...
Bir akşam vakti.
Bir pencerenin önünde.
Bir yıldızın altında.
Bir şiirin ortasında.
Ansızın duruyor.
Ve ilk kez kendine soruyor:
"Ben gerçekten neyin peşinden gittim?"
İşte o soru çok önemli.
Çünkü insanın ikinci hayatı bazen o sorudan sonra başlıyor.
Ben artık mutluluğu eskisi gibi tanımlamıyorum.
Eskiden mutluluk, istediğim şeylere kavuşmak demekti.
Şimdi ise başka bir anlam taşıyor.
Mutluluk bazen yalnızca içindeki gürültünün susmasıdır.
Bazen bir çayın buharıdır.
Bazen sevdiğin bir kitabın sayfalarıdır.
Bazen de kimseye anlatamadığın bir duyguyu kâğıda dökebilmektir.
Belki bu yüzden yıllar geçse de yazıyoruz ya seninle
Belki bu yüzden insanlar mektuplar yazıyor.
Çünkü bazı duygular konuşurken eksiliyor.
Ama yazılırken derinleşiyor.
Bir şiirinde geçiyordu senin
Derdimi anlatacak kimsem yok senden gayrı.
Acaba o günlerde gerçekten anlatacak kimsen mi yoktu?
Yoksa seni anlatacak bir dil mi bulamamıştın?
İnsanın yalnızlığı her zaman insan eksikliğinden doğmuyormuş
Bazen kelime eksikliğinden doğuyormuş
Bazen kendisini anlatacak sesi henüz bulamamış olmasından.
Belki şiir bu yüzden geldi hayatına.
Belki sen şiiri seçmedin.
Belki şiir seni seçti.
Bazı insanlar vardır.
İçleri konuşunca boşalır.
Sen ise yazınca duyabiliyordun kendini.
Şimdi gece tamamen çöktü.
Az önce ilk yıldız göründü.
Onu görünce yine eski alışkanlığım geldi aklıma.
Eskiden yıldızlara bakıp dilek tutardım.
Şimdi dilek tutmuyorum.
Ama hâlâ bakıyorum.
Çünkü yıldızlar bana bir şeyi hatırlatıyor:
En karanlık gökyüzünde bile bir ışık bulunabilir.
Belki hayatın sırrı da budur.
Karanlıktan kaçmak değil.
Kendi yıldızını aramak.
Ve belki...
Belki insanın bütün yolculuğu şu sorunun cevabını aramaktan ibarettir:
Işığı mı arıyoruz, yoksa içimizde çoktan yanmakta olan ışığı fark etmeyi mi öğreniyoruz?
Asya 🌙📜