Sevgili Şair Kadın,

Sana hangi yaşından seslenmeliyim bilmiyorum.

Bazen sararmış defterlerinin arasında dolaşırken dağınık saçları omuzlarına düşen o genç kızı görüyorum. Kalabalık bir okul koridorundan geçiyor. Etrafında sesler var. Kahkahalar var. Bir yerlere yetişmeye çalışan insanlar var. Ama o başka bir şeyin peşinde, okul duvarları boyunca dizilmiş sıra sıra raflardaki madalyaların üzerindeki tarihleri okuyor, çerçevelenmiş onur fotoğraflarındaki gençlerin yüzlerini inceliyor…Sanki herkes aynı dili konuşurken o başka bir alfabenin harflerini toplamaya çalışıyor.

Bazen de seni pencerenin önünde buluyorum.

Elinde bir defter.

Dizlerinde yarım kalmış bir şiir.

Gözlerin çok uzaklarda.

Henüz adını koyamadığın bir özlemin kıyısında oturuyorsun.

Sonra yıllar geçiyor.

Defterler çoğalıyor.

Şiirler çoğalıyor.

Sorular çoğalıyor.

Ama içindeki o duygu hiç değişmiyor.

Bir yere ait olamama hissi.

Bir yüreğe sığamama hissi.

Bir gün bunu bir cümlenin içine bırakmışsın.

Belki farkında bile olmadan.

Belki yalnızca içindeki yükü biraz hafifletmek için.

"Onca kalabalığa karışıp, onca kalabalıkla kaynaşıp bir yüreğe sığamamak..."

Yıllardır bu cümlenin etrafında dolaşıyorum.

Çünkü ne zaman eski yazılarına dönsem aynı yere çıkıyorum.

Bir şiirin kıyısında seni buluyorum.

Bir günlük sayfasında seni buluyorum.

Bir bekleyişin içinde.

Bir vedanın ardından.

Bir yıldızın altında.

Bir sonbahar akşamında.

Ve hep aynı şeyin izine rastlıyorum.

Sığmak istemişsin.

Sevilmek kadar...

Anlaşılmak kadar...

Belki biraz daha fazla.

Çünkü insan anlaşılmadığında üzülüyor.

Ama ait hissedemediğinde parçalanıyor.

Bunu çok genç yaşta öğrenmişsin.

Ben ise çok daha geç öğrendim.


Uzun yıllar yalnızlığın sebebini dışarıda aradım.

Karşılaşmalarda.

Ayrılıklarda.

Eksik kalan sevgilerde.

Yarım bırakılmış hikâyelerde.

Birileri gittiği için böyle hissettiğimi sandım.

Birileri gelirse iyileşeceğimi...

Birileri kalırsa tamamlanacağımı...

Ne tuhaf.

İnsan gençken hayatı hep gelişlerle açıklıyor.

Oysa bazı eksikliklerin sebebi gidenler değilmiş.

Bazı boşluklar başkalarıyla dolmuyormuş.

Bunu bana zaman öğretti.

Şiir öğretti.

Kaybetmek öğretti.

Sessiz kalmayı öğrenmek öğretti.


Hatırlıyor musun?

Bir şiirinde:

"Derdimi anlatacak kimsem yok senden gayrı..."

demiştin.

Yıllarca o satırın kime yazıldığını düşündüm.

Bir sevgiliye mi?

Bir dosta mı?

Tanrı'ya mı?

Şiire mi?

Bugün cevabı biliyorum.

Hiçbirine.

Hepsine.

Çünkü insan bazen tek bir kişiyi aramaz.

Kendisini taşıyabilecek bir yer arar.

Bazen bir insanın omzunda.

Bazen bir dostluğun içinde.

Bazen bir duanın sessizliğinde.

Bazen bir şiirin beyaz boşluğunda...

Sen de öyle yapıyordun.

Kendine yer arıyordun.


Şimdi dönüp baktığımda seni en çok gecelerde görüyorum.

Nedense bütün eski şiirlerin gece kokuyor.

Sessiz geceler.

Yıldızlı geceler.

Uykusuz geceler.

Herkesin sustuğu, senin ise yeni yeni konuşmaya başladığın geceler...

Belki de şiir orada doğdu.

Çünkü şiir bazen kelimelerle başlamaz.

Önce bir eksiklik gelir.

Sonra bir sessizlik.

Sonra insanın içinde büyüyen, adını koyamadığı bir boşluk.

Ve bir gün o boşluk ilk kelimesini bulur.

Şiir dediğimiz şey belki de budur.

Bir yaranın konuşmayı öğrenmesi.


Bugün sana yıllar sonrasından bakarken şunu görüyorum.

Sen aslında insanlara ulaşmaya çalışırken şiire ulaştın.

Bir yüreğe sığmaya çalışırken kendine rastladın.

Kaybolmamak için tuttuğun defterler seni kendine götüren haritalara dönüştü.

Ve belki en tuhafı da şu:

Bir ömür boyunca başkalarının kapısını çaldığını sanırken, aslında kendi evinin yolunu arıyormuşsun.

İnsan bunu gençken bilmiyor.

Bütün yolların dışarı çıktığını sanıyor.

Sonra bir gün hayat sessizce omzuna dokunuyor.

Bazı insanlar gidiyor.

Bazı evler geride kalıyor.

Bazı kimlikler üzerinden sökülüp alınıyor.

Bir sabah gözlerini açıyorsun.

Ve ilk kez anlıyorsun.

Asıl mesele bir yüreğe sığmak değilmiş.

Asıl mesele kendi içinde kendine yer açabilmekmiş.

Çünkü insan kendisine yabancıysa, dünyanın en büyük sevgisi bile ona yuva olamıyor.

Ama insan kendisine dönebildiğinde...

Bir pencere önü yetiyor.

Bir şiir yetiyor.

Bir fincan çay.

Bir kuş sesi.

Bir yıldız.

Ve bazen yalnızca derin bir nefes...


Şimdi bu mektubu bitirirken senin yıllar önce yazdığın bir cümle geliyor aklıma:

"Kendine dayandın. Hadi evden çık şimdi, başlıyor dünya..."

Ne uzun bir yol var o cümleyle bu mektubun arasında.

Ne çok kayıp.

Ne çok bekleyiş.

Ne çok gece.

Ne çok şiir.

Ama galiba bütün yollar dönüp dolaşıp aynı yere çıkıyor.

İnsan, ömrü boyunca başkalarında aradığı evi, en sonunda kendi içinde kurmayı öğreniyor.

Ve belki şiirin bütün yolculuğu da bundan ibaret.

Bir yüreğe sığmaya çalışırken...

Kendi yüreğine varabilmek.

Asya 🌙📖✍️