Sahipsiz satırlar biriktirdi,

Sahte kahkahalarının yanında.

Bitmeyen suskunluklarını ekledi,

Sonsuz ömrüne yaver diye.


Bahar görmemiş bahçelerini suladı,

Toprağına umut ekmişti.

Can suyunu ruhuyla birlikte vermişti,

Tebessümlerine ortaktı bahçeleri.


Neşeyi bir daha gidemediği yollarda,

Kahkahalarını bir daha göremediği yüzlerde bıraktı.

Ayağının değdiği yerde izi kaldı,

Yollarında benliklerini bırakırken...


Kelimelerini çölde bıraktı,

Sesini bir denizin dalgasında,

Heybesini isyan edemediği yerde...

Kendisi zaten yollarda kaldı.


Kaybettiklerini bir daha hiç aramadı,

Suskunluğunu sonsuzluğa uğurladı.

Son kez giderken gördüler onu,

Yüzünde eski gülümsemesi, peşinde binlerce kendi...