Yağmura tutulmuş rüzgâr usulca sokakları süpürüyor,
Hemen yüz metre ileride doksanlı yaşlarda bir teyze oturuyor.
Komşuya çaya uğrayan Recep abi hızlı adımlarla evine yürüyor,
Etrafta ise sahipsiz, belki de aç-susuz kalmış birkaç köpek ürüyor.
Yorgunluğun en acı anındayım Hüveyda,
Gecenin bir vakti pencere önünde etrafı seyrediyorum.
Talan görmüş gönül ocağımda; fırtınalar kopar, gazeller dökülür,
Gözyaşlarıyla buğulanmış bir hüzün yavaşça yanı başıma kadar sokulur.
Gözlerim hasretiyle yanıp kavrulan bir çift gözün hayaline takılır
Ve yüreğimin feryadıyla kanamaya yüz tutmuş dikişler sökülür.
Vurgunluğun en fecî hazanındayım Hüveyda,
Gecenin bir vakti pencere önünde (...) veda ediyorum.
Yorgunluğun en acı anındayım Hüveyda,
Vurgunluğun en fecî hazanındayım.
Anlıyor musun, anlıyor musun?