​Bağ sanıp dünyâyı gördün gizli bir hâr ey gönül,

Gül dilersen kan yutarsın, derd ü dermân ey gönül.


​Yük ağırdır sevgiden dağ, kaldıran bir cân gerek;

Yük de O'ndan güç de O'ndan lutf-ı Rahmân ey gönül.


​Sevgiyi kıskandı kardeş, kuyuya attı onu;

Kuyuda tek kalsa da o Hakk'a mihmân ey gönül.


​Kardeşin kanlı yalanı, yırtılan gömlek değil;

Sustu gömlek, söyleyen hâl oldu bürhân ey gönül.


​Karanlık sanma bu perde, gizlenen bir nûrdur o;

Kuyunun gölgesi bir sır, nûr-ı irfân ey gönül.


​Aşkla sevdi bu Züleyhâ, yüzde Hakk'ı aradı;

Perdeye bağlandı gönlü, bende zindân ey gönül.


​Dedi Yûsuf: Maâzallah! Kapılar hep yedi kat;

Hiç kilit yoktu, tutan tek nûr-ı îmân ey gönül.


​Ona zindân dediler, hâlbuki bir dergâh idi;

Dışta bağlı kapı içte oldu ummân ey gönül.


​Bu sabır bir merdivendir, her basamak feryâd u ah;

Menzile ermek için tek çâre ihsân ey gönül.


​Kuyudan tahta çıkınca gördü ki gül hem diken;

Taht da bir bahçe ki vardır gül de hâr ey gönül.


​Dağla sîne, ki dikensiz gülde bülbül şakımaz;

Yaradan nağme doğar ki, yara fermân ey gönül.


​Yâkub'un göz nûru gitti, hasreti yaktı gözü;

Vuslatın bir bedeli var: şeb-i hicrân ey gönül.


​Tane oldu, toprağa düştü yeşerdi gün gelip;

Kuyu eksiltmedi hiç, hem kıldı sultân ey gönül.


​Sorma hârı, bil rızâyı, sevdi Rabb'in seni hep;

Sevilen râzı, seven râzı gülistân ey gönül.


​Kuyudan sultânlığa erdi sonunda Yûsuf'un;

Çektiği bunca çile hakîkat-i cân ey gönül.