Bağ sanıp dünyâyı gördün gizli bir hâr ey gönül,
Gül dilersen kan yutarsın, derd ü dermân ey gönül.
Yük ağırdır sevgiden dağ, kaldıran bir cân gerek;
Yük de O'ndan güç de O'ndan lutf-ı Rahmân ey gönül.
Sevgiyi kıskandı kardeş, kuyuya attı onu;
Kuyuda tek kalsa da o Hakk'a mihmân ey gönül.
Kardeşin kanlı yalanı, yırtılan gömlek değil;
Sustu gömlek, söyleyen hâl oldu bürhân ey gönül.
Karanlık sanma bu perde, gizlenen bir nûrdur o;
Kuyunun gölgesi bir sır, nûr-ı irfân ey gönül.
Aşkla sevdi bu Züleyhâ, yüzde Hakk'ı aradı;
Perdeye bağlandı gönlü, bende zindân ey gönül.
Dedi Yûsuf: Maâzallah! Kapılar hep yedi kat;
Hiç kilit yoktu, tutan tek nûr-ı îmân ey gönül.
Ona zindân dediler, hâlbuki bir dergâh idi;
Dışta bağlı kapı içte oldu ummân ey gönül.
Bu sabır bir merdivendir, her basamak feryâd u ah;
Menzile ermek için tek çâre ihsân ey gönül.
Kuyudan tahta çıkınca gördü ki gül hem diken;
Taht da bir bahçe ki vardır gül de hâr ey gönül.
Dağla sîne, ki dikensiz gülde bülbül şakımaz;
Yaradan nağme doğar ki, yara fermân ey gönül.
Yâkub'un göz nûru gitti, hasreti yaktı gözü;
Vuslatın bir bedeli var: şeb-i hicrân ey gönül.
Tane oldu, toprağa düştü yeşerdi gün gelip;
Kuyu eksiltmedi hiç, hem kıldı sultân ey gönül.
Sorma hârı, bil rızâyı, sevdi Rabb'in seni hep;
Sevilen râzı, seven râzı gülistân ey gönül.
Kuyudan sultânlığa erdi sonunda Yûsuf'un;
Çektiği bunca çile hakîkat-i cân ey gönül.