Çiçekleri ihmal etme ben yokken.
Dokun kaktüslere en çok onlara.
Dikkatle ama.
Süs değildir onlar
suskunluğun kabartma yazısı.
Sabrı çölde duran bitkiye nasıl öğreteceksin?
Yanlıştır sabır öğretmek.
Öğretilmez, sabrı olan yalnız bırakılır.
Güneşi kana kana içmiş bir hafızadır kaktüs.
Gecikmiş bir cümlenin sivri ucudur her diken.
Susuzlukla inşa edilmiş bir anıttır gövde.
Onlardan öğrendim
Azla yetinmenin aristokrasisini,
fazlayı reddeden sert kök disiplinini.
Öyle yaşadım aşkı.
Taşarak değil. Sızarak.
Çiçek gibi açmak değildir aşk her zaman
mühürlemektir kendini bazen içeriden.
Dirençle doldurmaktır içini suyla değil.
Gittim.
Valize birkaç gömlek sığdırmak değildir gitmek.
İnsanın kendi dilini cebinde kırmasıdır.
İndirip omzundan bir ülkenin gölgesini,
gölgesiz kalamamaktır yine de.
Anmadım adını.
Yüksek sesle söylendiğinde memleket olur bazı isimler.
Başka bir göğün altında şimdi,
aynı yıldızın eksik harfiyim.
Ne dersen de buna.
Başka bir kelime kullanıyorum içimde
kapısı açık, çıkışı mühürlü bir oda.
Toprağa bak araladığında pencereyi.
Susuzluk değil toprak çatlamışsa, alışkanlık.
Her gün su istemez kaktüs.
Zayıflatır bazı canlıları her gün sevilmek.
Aralıklı şefkat ister onlar.
Ölçülü temas. İsraf edilmeyen bir yakınlık.
Kaçırdık ölçüyü.
Ya fazla sustuk ya kelimeler savurduk birbirimize.
Ne deniz var artık aramızda ne sınır
içimizde büyüyen devasa uzaklık var sadece.
Kavuşmak değildir aşk her zaman.
Dimdik kalmaktır bazen.
Gövdeyi çatlatmadan saklamaktır içteki suyu.
Öğretemezsin sabrı çölde duran bitkiye;
sabrı değil tecrübeyi taşır.
Çiçek açmaz tecrübe her mevsim
ama kök salar.
Kök saldım ben de adını anmadan sevdiğim o yere.
Görünmeden. Geri dönmeden.
İhmal etme yine de çiçekleri.
Bil ama
Fazla şefkatten ölür kaktüsler
ve bazı aşklar fazla yakınlıktan.
Bak o dikenli gövdelere ben yokken.
Hâlâ dimdiklerse anla
Gürültüyle değil, dayanıklılıkla ölçülür sevgi.
Dayanıyorum.