Eski bir evin önünden geçerken başlayan bu mektup; kaybolan benlik, dilini yitiren hatıralar, gölgeler ve yıllardır cevapsız kalan sorular üzerine düşünürken şiirin sessizliğin içinde nasıl büyüdüğünü anlatıyor.
Arşiv
Tüm Yazılar
Editörden geçmiş bağımsız akışın tamamı — en yeniden eskiye sıralı.
Bu sabah uyandığımda pencereyi açmadım. Perdeyi aralamadım. Çayı ocağa koymadım. Öylece oturdum. Karşımda duran duvara baktım. Duvarın üzerinde yıllardır aynı yerde duran gölgeye...
Yalnızlık, sanıldığı gibi bir eksiklik ya da ıssız bir oda değilmiş; insanın kendi kapısını çaldığında içeriden gelen o bilge sesmiş...
Dışarıda akşam yavaş yavaş geceye dönüyor. Gökyüzü günün son renklerini toplarken, ağaçların gölgeleri uzuyor. Birazdan her şey karanlığa karışacak. Belki yıldızlar görünecek. Belki bulutlar örtecek göğü. Henüz bilmiyorum.
Bazen sararmış defterlerinin arasında dolaşırken dağınık saçları omuzlarına düşen o genç kızı görüyorum. Kalabalık bir okul koridorundan geçiyor.