Arşiv
Tüm Yazılar
Editörden geçmiş bağımsız akışın tamamı — en yeniden eskiye sıralı.
Hayatlarımızdaki kimi değişiklikler bizlere bazı şeylerin eskisi gibi olmayacağını kabul etmeki öğretir. ''Ne Doktorlar, Ne Mühendisler'' de o kabullenişin hem acı hem de tatlı bir yansıması.
Kurban omuzlara, kurban o sese, toprak can bulmuş da girmiş nefese, dağlar omuz vermiş yedi millete, Mehmetçiğin çizmeleri vurur da yer inler!
Makamın, mevkinin şevkine kandık, para, mutluluk, para, huzur sandık. Şöhret sevdasıyla usulca yandık, bitirelim bencilliği kardeşler,
Eskittiği günlere baktı, eskiteceği günlerin takvimi önündeyken. İnsan nasıl aldatırdı geçmişiyle geleceğini?
Çiçekleri ihmal etme ben yokken. Dokun kaktüslere en çok onlara. Dikkatle ama. Süs değildir onlar.
Yağmura tutulmuş rüzgâr usulca sokakları süpürüyor, Hemen yüz metre ileride doksanlı yaşlarda bir teyze oturuyor.
Sahipsiz satırlar biriktirdi, Sahte kahkahalarının yanında. Bitmeyen suskunluklarını ekledi, Sonsuz ömrüne yaver diye.
Sana gönül vermekmiş en büyük günahım, Senin nefretin olmuş alnımdaki siyahım.
Sessiz sessiz düşüncedeydim yine, Yârin adı hepten yüreğimizde. Umutlar besliyorduk içimizde, Nice sarılacak yaralar vardı, Merhemi buldum da uyandım anne.