saat üçü geçmişti şehir çoktan kendini unutmuştu bir taksi geçti köşeden farları yüzüme vurdu seni hatırladım
Arşiv
Tüm Yazılar
Editörden geçmiş bağımsız akışın tamamı — en yeniden eskiye sıralı.
Giden her sevgili bir yara bıraktı, Kimi sustu, kimi içimde ağladı. Ben unutmayı öğrendim sanırken Gece olunca hepsi aklıma uğradı.
Dışarıda akşam yavaş yavaş geceye dönüyor. Gökyüzü günün son renklerini toplarken, ağaçların gölgeleri uzuyor. Birazdan her şey karanlığa karışacak. Belki yıldızlar görünecek. Belki bulutlar örtecek göğü. Henüz bilmiyorum.
Bazen sararmış defterlerinin arasında dolaşırken dağınık saçları omuzlarına düşen o genç kızı görüyorum. Kalabalık bir okul koridorundan geçiyor.
İnsin sol yanında etten bir mücevher, Anı yaşatan ve sona erdiren bu et parçası, Kalp midir cesette insanlığı dolaştıran? Şah damarı kesip de bir baksak Akacak mı "insanlık" boşanırcasına damardan?
Her çağın bir arayışı vardır. Kimi altını arar toprağın derinliklerinde, kimi huzuru arar kalabalıkların gürültüsünde. Ben ise modern zamanın hengâmesinde, kalbimin yorgunluğunu bırakacağım, huzuru bulacağım bir Hira Mağarası arıyorum!
Öyle zamanlar gelir ki kelimeler, sadece kelime olmaktan çıkar. Kağıtlara dökülen her kelime bir mızrağa dönüşür, karanlığa saplanır; bir kurşun gibi damarlarda dolaşır, uyuyan vicdanları uyandırır. Şair, işte o anlarda susmamalıdır!..